rss
logo
 
dinsdag 17 september 2019

Graafgraafgraafgraafgraaf ... klaar

Dus we gingen de paarden twee aan twee telkens een uurtje in het bos laten grazen zolang ze niet naar de overkant kunnen. Ja, dat kost een paar uur per dag, maar hee, 'kost, kost', daartoe zijn wij hier hè, om goed voor onze paarden te zorgen. Goed plan. Maar eerst nog een paar andere karweitjes.

terras

Doordat ik van de week het uitgebloeide kattekruid had afgeknipt, zou ik de daaronder vandaan gekomen zwarte plekken op het terras even schoonschrobben, nu die waren ingeweekt door de zachte motregen. Nou, dat komt natuurlijk neer op het hele terras schrobben want de geschrobde plekken steken dan zo af bij de rest. Zo gaat dat. Geen vervelend werk en je hebt er eer van, plus dat de gebladderde tafeltjes die ik tussen de bedrijven door weer mooi grijs had geschilderd (duurzaam! kunnen weer jaren mee) het frisse effect helemaal afmaken.

's Middags gingen we inderdaad met Titan Harissa en HiTime het bos in, wat ze waarderen. Dat is geen grazen meer, dat is bunkeren. Niet verbazend als je ziet hoe karig het gras in het ruïneveld en het zwembadveld is. Doordat ze overdag de beschikking hebben over de crossbaan, komen ze net niet tekort maar de droogte moet niet veel langer aanhouden.

Dan nog een karweitje. Gisteren waren de Mannetjes niet hier. Naar een expo voor wegwerkersgereedschap, ook leuk. 'Ik ga toch maar even zelf die sleuf graven voor de elektriciteitskabel', zei R. 'Zo breed hoeft die niet te worden en mijn schep is smaller dan zo'n machinegraafschep'.

werk04

Aan twee kanten van de weg natuurlijk. Okee. Graafgraafgraafgraafgraaf ... klaar.

werk05

Toen was het alweer bijna donker, zodat Jay en Kir achter het net visten. Dat gaan we zodadelijk goedmaken. Vandaag geen tijd om te koken? Nou dan eten we met de logees gewoon pizza.

reageer ook (5)

De vooruitgang

Het werk aan ons weggetje gaat voortvarend. Goten en putten aangebracht, wegdek verwijderd, 55 cm diep uitgegraven en weer volgestort, en, voor ons het belangrijkste: een dikke rode buis naar de overkant waar de waterslang door kan en een dunnere voor de elektriciteitskabel. Hoera. De mannetjes zijn erg behulpzaam en willen ook nog wel even de sleuf graven waar die buizen straks door de berm moeten. Een graafmachine doet dat heel wat sneller en makkelijker dan R met de schep.

Die machines zijn zo sterk. Een vrachtauto die vastliep in het zand en niet tegen de helling op kwam, kon zo van achter weer vlotgeduwd worden.

werk03

Deze middag gebruikten we de crossbaan eens voor nuttige oefeningen in plaats van alleen bramenpluk en wat rondscharrelen door de paarden. J kwam met Pepper weer oefenen in 'zich netjes gedragen zonder duwen of trekken als er andere paarden bij zijn', Titan voorop en Jay erachter. We deden een groot aantal rondjes in stap. J vindt dat er duidelijke vooruitgang is ten opzichte van de vorige keer. Onderwijl sprong ik met Jay een paar keer op de contre-haut en er weer af, die vindt dat niks bijzonders, en over de boomstammetjes, en zelfs met twee voeten op de wipwap, een primeur. Zo hebben we zelf ook nog profijt van die oefeningen.

's Avonds gaan we nu met de paarden een stukje het bos in, waar meer dan genoeg gras staat, voor de vitamines en voor de afwisseling. Gisteravond met Titan Harissa en HiTime, waarbij HiTime wat rondneust en af en toe een galopje trekt. Hierbij een actiefoto. Ja, hij is tamelijk snel.

hitime

Vanavond gingen we er eerst met Jay Harissa en HiTime op uit, en toen het al bijna donker was nog 'even' met Kir en Titan, anders was het voor hun zo sneu. Voor de paarden mag dat gegraas uren duren, maar als de volle maan achter een wolk verdwijnt zien wij niet meer waar we lopen dus morgen beginnen we een beetje tijdiger. De paarden voor een paar uur naar de wei aan de overkant van het weggetje brengen is momenteel een beetje moeilijk.

reageer ook (1)

De balade des quattre gués

Zondag staken we in een rit van 20 km vanaf Les Epioux vier keer de Semois over. Als je die afstand in een rechte lijn zou doorlopen, wat niet gaat want er zijn overal rotsen, zou je de Semois wel 40 keer oversteken, zo kronkelt dat riviertje.

Het was een mooie rit, fris weer, geen regen en een beetje wind. Heuvels en dalen. Er waren 70 deelnemers, we vertrokken samen met een paar anderen maar al gauw waren we alleen met Titan en Jay. Het ene groepje ging te langzaam en het andere sneller dan wij. Onderweg kwamen we enkele aanspanningen tegen maar de paarden zijn daar inmiddels niet bang meer van. Ze hebben het weer prima gedaan.

Een gué is een doorwaadbare plaats. Nu was de waterstand abnormaal laag, zodat de Semois momenteel eigenlijk bijna overal doorwaadbaar is. Op de meeste plaatsen kwam het maar net boven Jays sokken uit.

ropieur

Dat was vorige week ook al duidelijk toen we met Harissa en HiTime in de Vierre stonden. HiTime sprong er zonder aarzelen in, het water stroomde daar nog lager langs zijn hoefjes dan in het beekje waar we laatst met hem waren. Als het niet gauw gaat regenen, drogen we hier helemaal op.

droogte

Dat deze zomer ook officieel droog is geweest blijkt uit dit kaartje van het KMI. Uiterst droog. We wonen in een crisisgebied. Het gras verdort, de sparrebomen zijn een prooi voor de scolytes ofwel kalligrafiekevertjes en het gewas wordt niet rijp. Waar moet dat heen. Straks moeten we olijfbomen aanplanten en overgaan op de teelt van cactusvijgen in plaats van bramen. Hm, nou ja, die zijn ook heel lekker.

reageer ook (1)

Werk in uitvoering

Wegwerkzaamheden. De renovatie van ons weggetje ging dinsdag van start, een beetje verlaat maar zo hoort dat in de bouw dus ook in de wegenbouw. Graafmachine, twee zandvrachtauto's, Mannetjes, de bekende Belgische onmisbare wegafzettingspaaltjes. Men zegt dat het een maand gaat duren.

werk01

Eerst wordt de sleuf voor de watergoot uitgegraven, waarbij de bestaande goten van alle buren eraan moeten geloven maar niet die van ons want die ligt precies goed in lijn. R hield in de gaten hoever ze opschoten, om een babbeltje te kunnen maken. Het zou namelijk handig zijn, als die wegbedding toch wordt uitgegraven, dat wij daar een buis doorheen konden leggen voor de waterslang en de spanningskabel naar het weiland aan de overkant. En? No problem meneer, we leggen dan eerst een voorlopige buis onder de goot door en daarna kan daar een dunnere buis doorheen door de wegbedding. Precies zoals R het al had uitgedacht. OK dan! Dan kan ook daar een automatische drinkbak komen, dat zal heel wat waterverspilling voorkomen, en de kabel knapt niet meer als er weer eens een boom over de weg valt.

Verder had Fred gisteren tijdens het beslaan van Titan en Jay een idee: als ze toch die bedding opgraven kun je mooi een vracht in jullie weiland laten storten, voor als je wat wil verharden. Hm. Willen wij dat eigenlijk? We brainstormden even. Jawel, de toegang tot de crossbaan wordt door de paarden zodra het nat weer is stukgelopen en is in de winter erg modderig. Een semiverhard pad daarheen zou goed zijn. Daarvoor moet dan wel eerst een bedding worden uitgegraven, R graven en ik wegkruien. Werk, maar we kunnen het in ons eigen tempo doen. Binnenkort maar eens met de Mannetjes over een vracht wegverharding praten.

Intussen ging ik aan de bramenpluk. Uit de hele crossbaan haalde ik slechts een kilo, dat worden dan vier potjes jam. Er zijn er genoeg, maar het schiet niet op, per honderd rode één zwarte. De bramen zijn veel en veel later dan vorig jaar, terwijl dat toch ook een heel droge zomer was.

werk02

Misschien moeten we niet hopen dat alles wat nu rood is, nog rijp wordt. Dat zou pas een titanenwerk zijn, om daar jam van te maken.

reageer ook (1)

Waarheen?

Onze eerste septemberrit verliep tamelijk wonderlijk. We wilden de route in Wittimont volgen, 20 km, die we dit voorjaar in georganiseerd verband al eens aflegden. R had hem nog in de gps zitten, zodat we die nu met K en V op eigen houtje konden rijden. Zaterdagavond nog even op de pc gecheckt, ja hoor, route OK, auto alvast ingeladen, trailer op het pad, fijn weer voorspeld.

Welnu. Ten eerste stond er op de uitgezochte parkeerplek een tent met versnaperingen voor al die wandelaars die met stokken wandelwagens kinderen en honden dezelfde route of 5 of 10 km daarvan, wilden afleggen. Maar no problem, parkeerplek genoeg op een grasveld vlakbij.

Ten tweede was op onverklaarbare wijze de route van de grote gps verdwenen. Kwijt. Raadselachtig. En mijn gps-horloge dacht opeens dat het 4 april was, en wel 23.45 uur. In de war. Waarheen nu, we weten daar de weg niet zo.

waarheen

Tja. Dan maar de 10 km van de wandelaars gevolgd, gemarkeerd met duidelijke bordjes. Dat was een beetje saai, maar halverwege bleek op het asfalt nog verfmarkering van april achtergebleven, zodat we toch nog een lus meer konden doen. Onder andere een fijne galop over een grote wei, waar Scooby zo opgetogen over was dat hij bokkend van start ging. Toen V hem losliet gedroeg hij zich weer naar behoren. Alweer wat geleerd.

Even verder zetten we nog een galopje in op een bospad maar na 50 meter was het alweer ho! Titan pingelde een ijzer de lucht in, we vonden het terug, maar het laatste traject moesten we wel iets rustiger aan doen.

Eenmaal weer thuis wist R met kunst-en vliegwerk de geplande route weer te laden, zodat we het later nog eens kunnen proberen. Alles bij elkaar toch een mooie rit, maar hoe lang en hoe ver weet ik niet, mijn gps had het deze keer blijkbaar niet bij kunnen houden. En wonderlijk genoeg werkt de volgende dag alles weer normaal.

reageer ook (3)

Af. Althans ...

En zo ziet 'nog wel een beetje ontzien, die hand' eruit. Niet gek, dat herstelproces in de korte tijd sinds het ongeval. Er moesten zelfs weer smalle latjes voor worden gecirkelzaagd in verband met de vernuftige houten inlay in de gegalvaniseerde kokers (handig want isolatoren op holle gegalvaniseerde buizen schroeven is anders een netelige zaak), maar we pasten extra goed op. Alles ging goed.

afdakaf01

Kortom, het afdak is af. De kruiwagens staan eronder. Droog. Dat blijven ze toch wel want het regent nooit meer, maar hee, je weet maar nooit. Misschien gaat het van de winter wel een keer sneeuwen, je weet het niet hè.

afdakaf02

Maar toch waarschijnlijk niet al te dikwijls. Het is zelfs zo dat we onder het nieuwe afdak best de aanhanger met het hooi zouden kunnen parkeren. Het is wel open maar het beetje sneeuw of regen dat er misschien onderdoorwaait is niet erg, het is de lopende hooivoorraad, die we in een week opvoeren. En het is met de auto gemakkelijker de aanhanger inparkeren dan in de hooibox. Die krappe draai komt anders toch wekelijks terug. Dus. Tenslotte. Nietwaar? Het zou kunnen. R's idee.

Dan komt de hooibox vrij, zodat we een volledig open stal zonder betonvloer hebben voor bijvoorbeeld Titan, die altijd graag vooraan staat om goed te kunnen uitkijken en zo nodig (of niet nodig, meestal) snel te kunnen wegvluchten. Dat zal hij op prijs stellen. Of een van de andere paarden, ze zien maar. Mijn idee.

Het gereedschap moet dan naar het tractorschuurtje, geen probleem.

Rest alleen de hamvraag. Waar laten we dan de mestkruiwagen?

reageer ook (5)

Oude dag

Toen we hier kwamen wonen, moest Het Ventje even wennen aan het verschijnsel kattenbak. Hij was altijd een buitenkat geweest, die hebben zoiets niet nodig. Maar Ketti deed het hem voor en hij snapte het bijna meteen. Het is altijd goed gegaan, en hij maakte er gebruik van, weer of geen weer. Als het droog was, zag je geen van onze andere katten ooit binnen en de hele zomer door stond de kattebak ongebruikt in de hal. Het Ventje daarentegen, nu hij er eenmaal van wist, kwam speciaal even binnen, groef luidruchtig en vertrok dan weer naar buiten. Wij mopperden wel, want van geen andere kat verspreidden de hoopjes zo'n overweldigende stank als die van hem. Adembenemend. Voorheen stak ik dan een wierookje aan, tegenwoordig verbranden we een laurierblaadje, voor meer ecologisch verantwoorde stankbestrijding, en we ruimen het gedane meteen op. Dat werkt behoorlijk goed.

De laatste tijd merken we dat Het Ventje oud aan het worden is. Hij slaapt de hele nacht op bed en bijna de hele dag beneden op zijn schapenvacht in de sellerie, of op de bank. Zijn vochtige hoopjes belanden soms gedeeltelijk of helemaal naast zijn bak. Hij eet goed maar blijft toch mager. Zo gaat dat nu eenmaal bij oudjes.

Vanochtend hing in de kamer een dikke lucht, terwijl de bak schoon was. Hè? Deze keer had hij het product gedeponeerd op de bank. *zucht* Opnemen, laurierblaadje branden, ramen openzetten en ventileren. Laten we hopen dat dit een eenmalig vergissinkje was.

En waar was hij zelf? Niet op de bank. Sinds vanmorgen heeft hij een nieuw favoriet plekje.

oudedag

En daar kunnen wij ons dan ook wel weer wat bij voorstellen. We gaan daar momenteel zelf ook even niet zitten.

reageer ook (7)

Inhaalslog

Niet dat er hier in de week voorafgaand aan de endurancezondag niets gebeurde. Tussen twee hittegolven door, ik som even op:

  • kwam er elke dag een verpleegkundige aan huis om R's verband te verwisselen en hechtingen uit te peuteren; twee bekwame en een onhandige
  • werd HiTime getraind in meelopen aan het halster en wenden om de voor- en achterhand
  • werd op een camping in Tintigny oudste kleindochter door een goochelaar in een doorgestoken doos gestopt, terwijl wij werkloos toekeken; waarna ze springlevend tevoorschijn kwam
  • probeerden we met vijf volwassenen en twee kinderen zes enorme pizza's naar binnen te werken, wat lang niet lukte; als klap op de vuurpijl kwam de pizzaman nog ijs nabrengen, dat we met de bestelling gewonnen bleken te hebben
  • galoppeerden we rondjes met Titan, Harissa en HiTime door de crossbaan terwijl J te A (op dat moment te S) filmde
  • leerde HiTime in de roundpen wat te doen als hij door oom Titan wordt geponyd; we reden ontelbare rondjes terwijl ik hem met Harissa af en toe een duwtje gaf; dat was al gauw niet meer nodig
  • nam Sunshine onderwijl Pepper en J onderhanden over de juiste handhouding en -positie, waarna ze met Titan Jay en Pepper in het bos nog wat oefeningen deden tot het donker werd
  • begeleidden we Kir voor het eerst de trailer in, wat ze vlot deed, met alleen even een zijpasje naar het malse gazongras
  • reden we een stukje richting Les Fossés, terwijl ik haar bemoedigend toesprak; Kir vond het maar eng, maar na de eerste stop ging het al beter
  • bezochten we Luxemburg voor medische controle, waar we allebei weer voor een jaar werden goedgekeurd
  • ging R voor de laatste handcontrole naar Libramont: hij werd OK bevonden, al was de assistente al zijn gegevens kwijt
  • kwam een gemeentewerker de bomen langs ons weggetje snoeien ter voorbereiding van het verwijderen van het complete wegdek door een bedrijf met heel grote machines, eind deze week
inhaal

Zodoende was er weinig tijd voor een logje, maar dat is bij deze ingehaald. Met alweer 31° is het toch veel te warm om buiten te werken.

Ongemerkt is het zo eind augustus geworden. Juli vond ik erg lang duren, waarschijnlijk omdat het bijna onafgebroken heet was en we weinig deden, maar augustus ging vlug voorbij. De bomen beginnen al een beetje te verkleuren, maar dat kan ook komen door de droogte.

reageer ook (3)

Vet sec

Zondagochtend zat ik - geeuwend en wel - al vroeg in de auto. Endurancedag. Deze keer niet rijden, niet groomen, maar met een klembord in de hand resultaten van de dierenartskeuringen noteren. Vet sec. De veearts keurt voor de start, na elke 20 of 30 km, na de finish, en nog een nakeuring of het paard fit to transport home is. Daarmee is het de hele dag werk (van 8 tot 20 uur), maar niet hectisch.

Het was al gauw weer bloedheet (30°). De drie veeartsen en assistenten konden tussen de keuringen door in de schaduw van een partytent water drinken en verhalen uitwisselen. Leerzaam. Nu ik de hele dag de getalletjes moest noteren, als het ware vanaf de andere kant gezien, werd mij het belang van keuring koeling waterdrinken en eten tijdens de rust (van het paard) veel duidelijker.

lamorteau

De eindkeuring van de winnaars op de 100 km. Inschrijfnummer 1 kwam ook als eerste binnen. Het was mijn groomingmaat uit Brussel. De bonte heeft het tijdens zijn eerste keer 100 km prima gedaan, dankzij degelijke training en voorbereiding.

lamorteau01

In de rubriek mini's (vier deelnemers) moest de veearts door de knieën voor het beluisteren van de hartslag. Die van de begeleiders werd niet gemeten maar het zijn helden, die vaders, want ze draven voor de veiligheid de volledige 5 of 10 km naast de pony mee. Niet overbodig, het eerste ruitertje werd al bij het voordraven door haar overdadig bokkende shetlander uit de baan gemept.

De sfeer was zoals altijd gemoedelijk, iedereen kent iedereen. Door deze dag kreeg ik veel zin om volgend jaar weer een paar wedstrijden mee te doen. Dat is gezond, gezellig en een uitdaging voor ruiter en paard. Het enige dat mij ernstig tegenstaat aan deze activiteit is dat je er zelfs als de wedstrijd redelijk dicht in de buurt is altijd zo allemachtig vroeg voor moet opstaan.

reageer

Bezigheden buitenshuis hebbende

Alweer bijna een week voorbij zonder logje. Er viel voldoende regen om weer een tijdje vooruit te kunnen. Het werd frisser zodat we buiten ook weer eens wat konden doen, het afdakje werd afgewerkt en opgeruimd op het dakje zelf na, daar moeten we eerst platen voor gaan halen. Van de uit de grond gegraven stenen bouwde ik een nieuw klein muurtje langs het terrasje bij de round pen. We maakten een mooi ritje met K+V in de malse regen, en reden voor het eerst met Titan, Harissa en HiTime in de crossbaan. Filmpje daarvan staat op FB.

crossbaan

Voor nu alleen een bewijs dat we de contre-haut niet voor niets hebben aangelegd en dat Titan en R samen best model kunnen staan als iemand eens een ruiterstandbeeld nodig heeft, voor op een plein ofzo, om iets te vieren.

reageer ook (9)

En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2019 - powered by InR