rss     198501
logo
 
maandag 20 november 2017

Projectje

Today was de first day of the rest of Gygy's life: voor het eerst een zadel op. (Niet om binnenkort bereden te worden, haast ik mij te zeggen voordat de paardenkenner luidkeels bezwaar begint te maken; dat duurt nog wel een jaar of twee, het is alleen de eerste kennismaking met 'er ligt iets op de rug'). Een hele gebeurtenis in het jonge paardenleven en ze liet het niet onopgemerkt voorbijgaan.

De happening werd goed voorbereid doordat alle spullen vooraf waren klaargezet en gelegd, Vince was met Sunshine meegekomen als cameraman, en natuurlijk was er een hele serie voorbereidend grondwerk aan voorafgegaan, zodat Gygy bijvoorbeeld netjes stilstaat en voorwaarts gaat al naargelang dat gewenst is.

Het was ook een primeur voor R, want aan hem de eer: hij mocht het doen. Sunshine was wel stand-by maar hij had de longeerlijn in handen. In zijn linkerhand. Met zijn andere hand legde hij de dekjes op de rug, en hij kan ook met één hand het zadel erop zwiepen, wat mij niet zou lukken, de westernzadels zijn veel te zwaar voor mijn spierballetjes. Daarna de singel. Met zijn derde hand ..., o wacht. Dan moet de longeerlijn even tussen de knieën want voor het vastgespen zijn toch echt twee handen nodig. Goed dat Gygy geleerd heeft om netjes stil te staan. Oké. So far, so good. Voorwaarts! Ik verwachtte weinig spektakel, want op het hoofdstel met bit had ze vorige week ook niet bar heftig gereageerd. Maar haha.

bok

Het zijn screenshotjes uit het filmpje dat Vince heeft gemaakt dus niet erg scherp, maar het geeft de situatie aardig weer. Ze bokte twee rondjes en dat deed ze met overgave.

bokbok

Daarna was het over. De komende tijd nog een paar keer het zadel erop, een paar wandelingetjes in het bos ermee en daarna kan ze er de hele winter over nadenken. Het volgende projectje: dezelfde procedure met Kir.


RIP

Vroeger was het in het weiland van de overbuurvrouw levendig en gezellig. Geiten, schapen, paarden. Niet dat ze veel deden maar er bewoog wel steeds wat.

rip

Door allerlei omstandigheden waar ik het op het web niet over kan hebben vanwege andermans privacy is het de laatste tijd steeds leger geworden. Het land is verkocht, Olivier heeft zijn geiten meegenomen, Félicie en Désiré de schapen gingen terug naar hun eigenaar, alleen Décathlon en Ritaruse de oude paarden bleven over.

En nu zijn die twee er ook niet meer. Te oud om te verkassen, te afgesleten tanden om het winterhooi nog te kunnen kauwen. Spuitje. Het einde van een tijdperk. Een droevige gebeurtenis.

Het lichtpuntje is dat Olivier in een deel van het land zijn twee veulens mag laten lopen, dan komt er weer wat levendigheid terug.


Hoera

Vandaag vieren we de elfde verjaardag van de BM (Belangrijke Mijlpaal).

BM

De tijd vliegt. Nog steeds bezig met de uitvoering van een goed plan: '... en zij leefden nog lang en gelukkig'.


Schoon

Inderdaad heeft het gisteren de hele avond gesneeuwd, dikke vlokken. Het bleef niet liggen maar de eerste sneeuw moet altijd even gelogd. Overdag was het gewoon weer-voor-de-tijd-van-het-jaar. Kachelhoutjes gezaagd en gehakt, brood gebakken, 'waterwerken' schoongemaakt (de ondiepe regenwaterafvoergoot rond de betonplaat bij de boxen, die ik iedere dag schoonveeg anders raakt hij verstopt met afgevallen blad, R noemt dat 'jouw waterwerken'). R werkte verder aan de sluiting van het nieuwe hek.

's Middags Jay, Harissa, Gygy en Kir geborsteld, de veulens ter voorbereiding van het dagelijkse longeren en de meisjes omdat ik dat nodig vond.

Ik hoop altijd maar dat ze zo'n borstelbeurt waarderen. Paarden vinden modder in hun vacht helemaal geen probleem, ze gaan gewoon in de bagger liggen pitten en eens lekker rollen, het zand dat in hun vacht zit valt er wel weer een keer uit, bij de volgende rolpartij komt er weer nieuw in, en zo vervolgens. Te vaak borstelen leidt maar tot verwijdering van het natuurlijke huidvet dat helpt tegen de kou, en het is ook zinloos want ze zijn zo weer vuil. Maar ik wil ze af en toe grondig kunnen inspecteren onder de laag modder die er in dit seizoen meestal op zit. Even nakijken op wondjes ongedierte of ander ongewensts. De hoeven controleren en Harissa's hoefwand insmeren met Zweedse teer en de straal met dat spul in het rode potje dat naar azijn ruikt en waarvan Fred zegt dat het goed voor ze is. Een open vraag is hoe lang dat effectief blijft als ze daarna weer door het modderige weiland galopperen, al kwam het spul ook op mijn handen en die ruiken nu na douchen en een paar keer handenwassen nog steeds naar teer dus het is wel vrij indringend.

Na de poetsbeurt wandelden we een eind met Gygy en Jay aan de hand, onder andere door een stuk bos dat vol lag met versgekapte sparren, zodat Gygy kon leren hoe ze daar het best overheen kon stappen. Ook waren er twee beekjes om over te steken, dat deed ze weloverwogen. R had haar het bit weer ingedaan, iets wat ze al heel normaal vindt. Het is wel een grappig gezicht, zo'n veulen met een hoofdstelletje zonder teugels te zien voortstappen alsof het zo hoort. Terug staken we het pasgefreesde veld van de overbuurman over, waar de paarden tot ver over hun enkels in wegzakten. Ook alweer leerzaam, paarden houden niet van weke grond maar zo leren ze dat het best kan en dat er geen rampen gebeuren als de bodem eens iets minder stevig onder de voeten aanvoelt.

schoon

Titan komt morgen aan de beurt.


Regen buien en gedruppel

Wat doen we op zo'n regendag. Er is appeltaart, die had ik eerder deze week al gebakken toen het ook al regende. Het nieuwe hek in het achterveld is bijna afgekomen in de dagen tussen de buien door. De hoofdstellen zijn in de olie gezet en in de sellerie in huis opgehangen zodat ze niet groen gaan uitslaan van het vocht. We spelen spelletjes op de pc, maar het is oppassen daardoor niet te gaar te worden.

regen

Toch maar even naar buiten dan, en ziedaar: aan de overkant lag de onderdraad eruit. Gebroken. Die dunne onderdraad heeft vijf jaar dienst gedaan en het is mooi geweest met hem. We rolden hem op in een paar flinke kluwens om weg te gooien en legden er nieuw dikker draad in. Terwijl we de haspel afrolden, stampten en sprongen de paarden met zijn allen om ons heen want als we met de draad bezig zijn betekent dat volgens hen dat ze er een strook gras bijkrijgen. Om niet al te erg door ze in de nek gehijgd te worden bij ons werk besloten we ter plekke om ze gewoon het hele resterende stuk erbij te geven. Dat weiland loopt toch al op zijn eind en dan hebben ze wel weer genoeg voor een week. Het zal tevens de laatste week zijn, voor morgen is sneeuw voorspeld en daarna wordt het hooi voeren.

Met al dat draadwerk waren we toch bijna de hele middag buiten terwijl het regende of motregende met af en toe een droog momentje. Als je eenmaal buiten bent geeft dat niet meer. De sparrenplanter was ook druk met zijn grondboor, we benijden hem niet met zijn duizenden boompjes in de bagger.

Tegen vijf uur wordt het te donker om buiten te werken. De kachel is aan, zoals afgelopen week elke avond. De weilanden soppen, net als de nieuwe crossbaan. De paarden schuilen soms even in de schuilstal en onder de luifel. Als ze de hiërarchie in acht nemen is er net plaats voor iedereen. We eten couscous met pompoen en kikkererwten. Herfst, geleidelijk richting winter.


Champagne

Alweer een paar mijlpalen. Het ruïneveld en achterveld zijn gesleept en klaar voor de winter. De paarden kunnen via het stripbegrazingsysteem nog wel twee weken aan de overkant blijven lopen, schatten we, terwijl we vorig jaar al veel eerder hooi begonnen te voeren met maar drie paarden. Het is een goed grasjaar geweest voor ons, niet te droog niet te nat, plus dat we goed weilandonderhoud hadden uitgevoerd.

sleep

De grootste mijlpaal was vanmiddag de afspraak bij de notaris voor de overdracht van ons nieuwe bosperceeltje. Alle verkopers (drie broers en een zus) en wij kwamen opdagen, we zetten met zijn allen de vereiste parafen en handtekeningen, ik struikelde over het notaristelefoonsnoer en voilà: dat strookje bos was van ons. Champagne! riep R en de notaris vond dat best grappig maar er werd niets geschonken. Het was ook maar een heel klein aktetje, zo'n strookje gekapt bos heeft haast geen waarde. Alleen voor ons is het heel belangrijk.

Nu zijn we dus officieel bosbouwers geworden. Maar niet heus want wij gaan daar geen sparren 'verbouwen'. Wel hebben we een mooi berkje geplant in het midden, waar twee paden elkaar kruisen. Niet dat er gebrek aan berken is in onze nieuwe wildernis, er komt van alles op, berk vlier lijsterbes vuilboom eik en beuk, maar gewoon. Omdat het leuk is.

De paar sparretjes die aan de rand opkwamen heb ik daarentegen genadeloos afgeknipt. Nu zijn ze nog klein maar als je een paar jaar niet oplet heb je zo weer een sparrenbos. En daarvan zijn er al genoeg in de omgeving.


Er is geen hoop meer

Eerst even een betere selfie, na gedane arbeid. We zijn er speciaal voor in de mesthoop gaan staan. Dat zou iedereen moeten doen, daar wordt elke selfie beter van. Ik was vergeten te loggen dat ik laatst naar de kapper ben geweest, na zes maanden laten groeien vanaf stekeltjes was een beetje fatsoeneren nodig, en verder staan de meeste rimpels en onderkinnen er wel op.

mestselfie

Maar er is geen hoop meer, want we hebben alle mest weten uit te rijden in het ruïneveld. Dinsdag begonnen, gisteren doorgewerkt en vandaag afgekregen, inclusief schoonspuiten van de bak en het gereedschap. Morgen slepen, ook het achterveld, en dan zijn we klaar met die twee weilanden. Kijk. Lege bak. Nu is het aan de paarden om hem weer helemaal vol te maken.

mestweg

Het was stevig doorwerken maar het bleef droog en het geeft altijd moed als je ziet dat er iemand vlakbij ook hard aan het zwoegen is. In het veld achter de roundpen is de eigenaar met zijn zoontje begonnen met herbeplanten. Hij maakt gaten met de grondboor, niet met de hak zoals ze meestal doen, en het zijn sparretjes. Epicea. Jammer, zeiden wij toen we een praatje gingen maken, u zou toch lariksen, veel mooier dan epicea. Dat durfde hij bij nader inzien niet aan met al dat wild in de omgeving die zijn tere boompjes zouden opeten, maar om ons een plezier te doen wilde hij wel een paar rijen lariksen aan onze kant van zijn veld planten.

sparretjes

Wat enorm aardig. Lariksen zijn zoveel mooier dan sparren, die er in alle seizoenen precies hetzelfde uitzien. De lariks is frisgroen in het voorjaar, grijsgroen in de zomer en prachtig geel in de herfst, en in de winter schijnt de zon door de kale takken. Daar zullen wij jaren plezier van hebben.


Plattelandsleven

Na ontelbare rondjes met de tractor met een plank erachter die R op de tractorvork had geschroefd om er de hobbels mee uit te vlakken, is de crossbaan nu goed berijdbaar. Al lopend verwijderden we ook nog een heleboel grotere stukken hout en door het rondrijden is de grond veel steviger geworden. Vannacht heeft het voor het eerst gevroren, dat is ook niet verkeerd, en vrijdag gaan we inzaaien volgens de planning, net voordat het gaat regenen.

Vanmiddag maakten we een begin met het uitrijden van de mest in het ruïneveld. Traditiegetrouw met selfie van boer Biet en zijn vrouw, tegen de achtergrond van fraaie herfstkleuren.

mest

Op de nok van de ruïne zag ik een kleine roofvogel met buit in zijn poot. Zodra de machine het land heeft verlaten zitten er vijf katten achter de muizen aan die daar tot zo-even hun onderkomen hadden. 's Nachts blaffen de vossen. De uilen roepen, de wolven huilen (niet hier, maar het gaat om het idee. Iets met halloween).


Welbesteed

Donderdagochtend vroeg kwam de grote tractor de nieuwe crossbaan frezen. Dat werk ging nog sneller dan het snipperen, in minder dan twee uur was hij klaar. Nu is de grond daar zo los dat we het eerst moeten egaliseren, platwalsen en inzaaien. We zijn er wel een keer te voet door geweest maar je zakt er bij elke pas 20 cm in weg. Het pak sneeuw van 70 cm moet de komende winter de rest doen, zodat we in het voorjaar echt gebruik kunnen maken van een goede vlakke baan.

crossbaan07

De overige dagen besteedden we met logee J te A (momenteel te S) aan het opnieuw bekijken van Clinton Anderson-filmpjes ter leringe ende vermaak, boswandelingen door de bagger die de grote bomensleepmachines overal aanrichten op onze vertrouwde bosweggetjes, en grondwerk met de paarden en de veulens. Kir is en blijft een liefie.

kir

Ook reed R met Titan zonder bit met een nekriem door de roundpen. Bochtenwerk feilloos en zonder moeite, ook in galop.


Grof geschut

Deze mijlpaal mag wel even gelogd worden. De versnipperaar aan het werk. Om 8.15 uur begonnen (zo vroeg was het dus toch niet) en om 11.15 uur was het hele tracé gebeurd.

crossbaan04

De eerste ronde. Morgen de afwerking, het frezen, dat zal wel iets meer tijd kosten. Toch is het al een mooi pad.

crossbaan05

Intussen, in een veld hier niet ver vandaan (aan de overkant) ...

crossbaan06

Hoezo enge grote machines met grof geschut aan het werk? Daar liggen wij niet wakker van.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR