Vroeger hield ik het aantal kleine hooibaaltjes bij dat we in de winter voerden, per karretje een streepje met een krijtje op de wand van het hooischuurtje. Deze degelijke 'administratie' is nu wel verbleekt.

Vanwege het probleem van de gaatjes in de rollen uit Les Bulles begin ik nu weer. Dat is handig voor later. Denk ik.

Het is nog lang geen winter, maar al op 1 augustus voerden we de eerste en daarna de tweede rol op die van vorig jaar was overgebleven. Ook uit Les Bulles. Dat was al van meet af aan geen préfané maar dun en kurkdroog, maar toch goed hooi en Titan ging er niet van hoesten.

Daarna dus de rollen van dit jaar.

Rol 1 was prima. Geen gaatjes, geen schimmel. Echte voordroog, licht vochtig, rook lekker.

Rol 2 was zwaar beschimmeld. Misschien zat er in het midden wat eetbaars, maar niet de moeite van het ontmantelen waard. We bedachten een plek waar de stinkzooi zachtjes kon vergaan zonder dat we er last van hadden, en R drukte hem met de tractor in een open plek tussen de bramen. Maar we bedachten bijna meteen een betere oplossing, en maar goed ook want zodra de paarden erbij konden, stond Titan hooi uit het midden van de rol te plukken.

We maakten een strook vrij in de crossbaan, R met de klepelmaaier en ik met de snoeischaar, zodat daar plaats is voor een aantal rollen achter de draad. Er komen er vast nog meer die we de paarden niet kunnen voeren. Hoeveel, dat komen we pas te weten in de loop van de winter.

Rol 3 had een laag beschimmeld hooi aan de buitenkant maar de rest is redelijk. Als we toch nog rotte plekken tegenkomen, kunnen we dat hooi hier ook kwijt.

Het is me wat. Wanneer we aan de volgende rol toekomen, hangt af van de groei van het gras. In elk geval kan ik hier de stand bijhouden, niet met een krijtje maar met een weblog. Vooruitgang.

In de loop van twee dagen kregen we 17 mm, dus niet de keiharde plensbuien die vaak voorspeld worden waardoor alles meteen het dal in spoelt. Af en toe wel een paar minuten lang wat heviger, maar verder gestaag regen met tussendoor wat opklaringen. Groeizaam. En dat het wat teweegbrengt, dat zie je.

De sprietjes zijn nog niet weelderig, maar het begin is er. Wat een verschil met de afgelopen periode. In plaats van de sahara een groene vlakte.

We voeren nog wel hooi bij, in elk geval tot de baal op is, en de paarden maken het ook nog steeds achter elkaar soldaat. Maar in de weilanden grazen is nu veel interessanter geworden.

Zelfs het gazon trekt weer bij, ook de grote bruine dorre plekken, die er vrij hopeloos uitzagen.

Eindelijk. We wandelden naar de Vierre, die is nog lang niet op peil en de beekjes zijn minimaal, maar de herfst is in aantocht. Echt, dit is helemaal mijn weer.

Veertien dagen lang geen logje, dan is het lastig weer op gang te komen. Druk geweest, logees, andere bezigheden.

Zondag 16 augustus was het dorp onzichtbaar door de rook van de brand in de Hoge Venen, toch meer dan 100 km van hier, en het rook de hele dag naar ... eh, rook.

Volgens dit kaartje hebben de de rookdeeltjes een brede strook overgeslagen en zijn ze precies in deze regio naar beneden gekomen.

Ramen dicht laten en buiten, ahem, niet ademen. De paarden en andere dieren moeten in zo'n geval maar zien hoe ze het redden. Gelukkig was het 's avonds weer helder.

Door de droogte voeren we al sinds de komst van Itawa (1 augustus) hooi, de twee van vorig jaar overgebleven balen waren droog maar nog goed. Zaterdag de 22e kregen de paarden er het laatste stukje ruïneveld bij en we sneden de eerste baal voordroog van dit jaar aan. Toevallig was dit de enige baal zonder gaatjes, dus nu weten we nog niet hoe de rest eraan toe is. Deze eerste was in elk geval prima, licht vochtig en zonder schimmel. We voeren twee keer 10 kg per dag. Nu het gras na een paar regenbuitjes weer ietwat groeit, stoppen we ermee zodra de baal op is.

Itawa kwam twee keer met de trailer voor educatieve ritjes, die goed verliepen, zelfs met een eerste galopje. Kilometers maken en conditie opbouwen. Titan is veel beter in vorm dan zij.

Er hing voor het eerst deze zomer een vleermuis aan de screen, hij vloog uit zichzelf weg. De zwaluwen leken vertrokken maar gisteren zag ik er toch nog een het hooischuurtje in vliegen. R gaat daar vier zwaluwnesten monteren, zodat ze volgend jaar met al hun jongen van dit jaar genoeg plek hebben.

En dan waren we ook nog een weekend in Nederland. Feest, veerpont, Amerongen, met een berg van 69 meter hoog, tabaksmuseum, logeren in W'berg. Hollands landschap. Weer thuis leken de weilanden echt een beetje minder dor.

Nou, dat allemaal. En nu is het bijna september. Er wordt steeds hevig onweer voorspeld maar er valt niets. We hebben regen nodig.

Het logeer-annex-oefen-partijtje was eerder afgelopen dan gepland. Zaterdag eindigde de op zich prima rit met een verloren ijzer, zondagmorgen kwam Fred het er weer onder slaan, kon nog net voordat R en Justine vertrokken naar Les Epioux, bijna de enige georganiseerde rit dit seizoen die doorging. Het merendeel wordt wegens hitte en bosbrandgevaar afgelast, zelfs de transsemoisienne. De warmte bij Les Epioux viel mee, alleen mocht daar het speenvarken niet worden geroosterd.

Dinsdag hing Itawa's ijzer alweer op halfzeven. R haalde het eraf, de rit ging niet door, en woensdagavond werd ze in de trailer geladen. Maar goed ook, dat dier had hier verder ook geen interessant leven in de woestenij van het zwembadveld, wel hooi schaduw en water, maar niets te doen.

Intussen was Harissa hengstig geworden en ze richtte al haar interesse op de logee, mijn uitleg dat dat niets ging opleveren negeerde ze totaal. Typisch Harissa, altijd op rare momenten hengstig, bijvoorbeeld in november of februari als het vriest, of zoals nu bij 35°. Maar niet als wij eens een leuk veulenplan voor haar hebben. Nou, ze moet het zelf maar weten.

Ook na het vertrek van Itawa gaan we door met hooi voeren voor die van ons, er zit niets anders op. Wie weet voor hoelang, dat gras gaat voorlopig niet zomaar groeien. Alle weilanden zijn gortdroog. De paarden in het weitje van Sophie krijgen ook hooi en Olivier moet zelfs water aanvoeren, het beekje is drooggevallen. Het peil van de Vierre is nog verder gezakt.

Dan was er ook nog een zonsverduistering aangekondigd. We waren niet van plan ons daar erg druk om te maken, maar om het nu helemaal te vergeten, nee. Toch dacht ik er pas weer aan toen ik het rond 20 uur binnen een beetje donker vond. O verdraaid, de zonsverduistering. Buiten was het ook wat schemerig. De paarden trokken zich er niets van aan, en zelf hadden we er al een meegemaakt in de vorige eeuw. Dat was toen wel indrukwekkend, het werd echt donker. Deze keer bleef het bij wat meer grijstinten in de lucht en het was alweer gauw voorbij.

Overdag vliegen de zwaluwen en 's avonds de vleermuizen. Er zijn krekels en we hoorden een uil.

We gaven ons logeetje er dinsdagmorgen een stuk weiland bij zodat ze zich niet de hele dag hoeft te staan vervelen onder de linde. Niet dat dat nieuwe stuk weiland interessanter is, er is even weinig te beleven en te eten als in de sahara, maar beter kunnen we het niet maken. Zo kan ze in elk geval onze paarden zien en af en toe eens een drafje trekken.

Er is hooi, er is water en met een masker en vliegendeken moet ze het zien uit te houden. Het leven is wel tamelijk saai, alleen de oefenritjes in het bos met Vincent en Titan en R zorgen voor afwisseling.

De iets langere rit van woensdag verliep ook weer heel goed, alleen belandde Itawa door een struikelpartij met haar neus in het zand. Weer thuis werd de schaafwond schoongemaakt, ontsmet en ingesmeerd met zalf. Vanochtend fabriceerde ik van een stukgeknipt oud vliegenmasker een neusflap en naaide het ding provisorisch vast aan het masker, anders krioelen er wel erg veel vliegen over de geschaafde neus. Zolang het houdt, helpt het.

Er kwam een nieuwe smid om Sanah en Stracciatella te beslaan, Maéva, Olivier en Lina kwamen mee. Onze paarden brachten we voor de duur van de werkzaamheden naar de crossbaan, waar ze genoeg schaduw kunnen vinden. Bovendien was het vandaag een van de weinige iets minder hete dagen, met een redelijk frisse wind.

Het was een goedgeorganiseerde smid met keurig materiaal, een opgeruimd busje en een degelijke bouwventilator.

Onze eigen paarden zorgden voor afwisseling tijdens het beslaan door opeens uit de crossbaan op te duiken. Blijkbaar had er een de valbeugel van het hek weten op te tillen. We weten niet wie, maar wij hebben duidelijk een stel slimmeriken rondlopen.

Begin deze week hadden we onverwacht een nieuw huisdier. Ik ben niet zo'n liefhebber van de diersoort vanwege hun onophoudelijke gekoer, wat al na drie keer roekoeroekoe op mijn zenuwen begint te werken. En toen deze opeens zowat op mijn hoofd landde, schrok ik mij nog wel een hoedje, maar daarna had ik best snel een band. Het is een geringde postduif die blijkbaar moest uitrusten. Een vriendelijk dier en hij hield zijn snavel, heel belangrijk. We zetten hem (R, die er verstand van heeft, althans meer dan ik, zegt dat het een mannetje is) een bakje water voor, waar hij flink uit dronk, maar duivenvoer hebben wij natuurlijk niet in huis. De dagen erna zagen we hem af en toe rond het huis en in de wei.

Vandaag was hij er niet. Hij zal aangesterkt zijn en doorgevlogen naar huis. Het is niet dat we hem wilden houden, maar we waren toch al een beetje aan hem gehecht geraakt.

Gelukkig hebben we nog volop zwaluwen.

Wat zal ik ervan zeggen. Het is augustus, maar met meer van hetzelfde: uitgedroogd gras, 30° en meer, geen regen. De beekjes staan droog, als je door het beverdal wandelt, hoor je geen enkel watervalletje terwijl het in fatsoenlijke jaargetijden overal klatert en bruist.

De Vierre kan momenteel te voet worden overgestoken zonder dat je natte schoenen krijgt. Onder het bladerdak ziet het er nog wel lekker koel uit.

Vincent kwam oefenen met Itawa in de crossbaan en in het bos dichtbij huis, terwijl R met Titan zorgde voor de nodige kalme begeleiding. 's Ochtends is de temperatuur in het bos nog draaglijk.

We zijn begonnen met hooi voeren, de helft van de normale winterportie-per-paard. De eerste van de twee van vorig jaar overgebleven balen is op een paar plekjes na prima, wel heel droog. De uitgedroogde grasstengels in de weilanden zijn eigenlijk ook gewoon hooi, daar zit geen vocht meer in.

We doen zuinig-aan met het water in de twee duizendlitertanks, die raken gaandeweg leeg door het paarden douchen en planten begieten.

Er zijn relatief weinig dazen, knaasjes en kreidlers, het irritante-insect-van-de-maand is de gewone vlieg, maar die zijn er dan ook in tergende massa's.

Op naar de volgende hittegolf. Zaterdag werd het alweer 30°. De paar dagen met wat koeler weer gebruikten we om het huis op normale temperaturen te krijgen, de regenwatertank schoon te maken met de pomp, de hogedrukspuit en menskracht, de bomen die dat nodig hebben te begieten met het opgepompte water: de noot, de linde, de kornoelje, de parrotia en de hibiscus. De rode hazelnoot heeft zoveel hittestress dat hij zijn onrijpe noten laat vallen; hij ziet eruit alsof hij dood gaat.

De populiertjes aan de overkant hebben we maandag uitgetrokken, het viel mee, met zijn tweeën een halve dag, de berm deed R dinsdag nog, daar liggen nu de sprieten te verdorren.

Ook het geotextiel in de roundpen ligt weer netjes onder het zand. Allemaal onderhoudskarweitjes. R verving de automatische drinkbak van het achterveld door die van de overkant, die toch bijna nooit in gebruik is. Heel belangrijk om dat te loggen, dan weten we over bijvoorbeeld twaalf jaar wanneer dat ook alweer gebeurd is, of in elk geval kunnen we het opzoeken. Als het internet tenminste niet instort, of wijzelf. Die drinkbak zelf gaat vast wel zo lang mee.

Zondag viel er een buitje. Eindelijk dan toch regen. Maar te weinig, altijd te weinig.

Een verticale regenboog is iets nieuws. Eigenlijk is het meer een regenpijl; in elk geval geen regenpeil, want de regen bereikt deze zomer helemaal geen peil. Er viel alles bij elkaar 1/2 mm.

C'est malheureux ...

De ene hittegolf na de andere. Je kunt dat eigenlijk geen golven meer noemen, het is meer een constante springvloed, maar dan wel zonder water. Ook de hele afgelopen week was het weer overdreven heet.

Omdat we buiten toch niets zinnigs konden doen en de nieuwe auto wél airco heeft, reden we naar de eerste openingsdag van Krämer in Athus. Een winkel vol paardenmeisjes. Er waren diverse paardentatouages te bezichtigen bij de klanten, maar de mijne is mooi de mooiste, eenvoudig en subtiel. Omdat het zo bloedheet was, was hij voor een keer goed zichtbaar, de rest van het jaar zit hij gewoonlijk onder een mouw verscholen. We vonden twee vliegendekens en een masker om uit te testen, en een paar handschoenen in mijn maat. Alles is ook online te koop, maar handschoenen wil ik kunnen passen.

Tiffany kwam de paarden beslaan nu Fred zijn rug nog steeds niet in orde is. We kenden haar al toen ze Freds stagiaire was en nu heeft ze zelf een stagiaire bij zich. Met twee smeden schoot het lekker op zodat de paarden niet de hele middag in hun warme box hoefden te staan.

Ondanks de hitte kregen Justine en R les van Sunshine, omringd door stofwolken. De zwaluwen lieten zich niet kisten en zijn bezig hun derde nest groot te brengen.

Vrijdag viel er dan een beetje regen, 6mm in totaal. Goed tegen het stof, maar dat was het dan weer voor de eerstkomende tien dagen. Al het gras is geel. Ook dit jaar hoeven we weer geen bramen te verwachten, veel te droog.

Het is met ingang van vandaag wel een stuk frisser, en maar goed ook want toen we eens gingen inspecteren hoe de haag erbijstaat, was er meteen werk te doen. De stronk van de wilg heeft meterslange takken gemaakt, die R er meteen afhakte met het bijltje. Die wilg zal weer uitlopen, maar we houden hem in de gaten en eens is het afgelopen.

Maar dan aan de overkant. Daar hebben de wortels van de omgezaagde populier de halve berm gekoloniseerd en ook in het weiland staat het aan de meterslange worteluitlopers vol met boomjes. Die moeten we nu meteen uittrekken, en volgend jaar weer en dan weer en dan weer ...Als we ze niet ontmoedigen, hebben we straks een populierenbos in plaats van een weiland.

En de regenwatertank is zo goed als leeg dus kan hij worden schoongemaakt. Werk.

De proximustvtechnicus kon hem ook niet beter maken, de tv is onklaar verklaard. In afwachting van een nieuwe gebruiken we voorlopig mijn pc-beeldscherm als, ahem, beeldbuis. Samen op een kruk naar het journaal kijken, gezellig.

Als er tenminste gezellig nieuws was, maar nee, men gaat wereldwijd gewoon door met het in brand schieten van mekaars olie- en gasinstallaties, en als het niet expres gebeurt dan zijn er volop natuurljke rampen zoals daar zijn bosbranden, aardbevingen, modderstromen en hitte-oversterfte. En Marine LePen. En een wolf heeft veertien schapen doodgebeten in een wei niet ver van hier. Well, what can you do.

Maar dit kan toch ook. Even groot als een tv. Goed, je kunt hem niet aanzetten en het beeld verandert niet, maar de kachel is ook niet aan en dat bevalt momenteel prima. Het ziet er wel uit alsof de wereld in brand staat, maar dat is eigenlijk best realistisch.

Twee wolken. Ik ben hoe dan ook blij met wolken, zelfs al valt er geen regen uit.

Zondag zouden wij eens vroeg op om dan een ritje met Titan en Harissa te maken voordat de dagelijkse hitte losbarstte. Goed plan.

Maar eigenlijk was de voorspelling voor die dag niet heel ongunstig. Het zou pas later op de ochtend echt heet worden. Nou goed, om half acht op dan, ontbijten, en nog voor de koffie zadelen en eropuit.

Alleen konden we er maar moeilijk uit komen. Kwart voor acht was het eerlijk gezegd pas zo ver.

Maar dan raakt het broodbakken in de war als ik de desem laat doorrijzen tot we terug zijn, dan klimt het deeg met die warmte in huis uit het rijsmandje en ligt het aanrecht straks vol deeg.

Oké, ik bak wel eerst, dat duurt een uur, en daarna gaan we. Maar dan kunnen we net zo goed koffiedrinken terwijl het brood staat te bakken.

Dus we vertrokken pas rond half tien. Het ging nog, met de warmte en de steekinsecten, en het werd evengoed een fijn ritje.

We deden kalmaan zodat de paarden niet bezweet raakten, alleen ging Harissa een keertje op de achterbenen staan om het toch interessant te maken, dat was al jaren niet meer gebeurd.

In het bos was schaduw genoeg en we kwamen weer niemand tegen. Er zijn scouts, maar die staan blijkbaar nog later op dan wij.

En 's avonds was er ook schaduw op het terras.