Deze week kwam er van alles af. R reed de laatste takken naar de crossbaan, achternagedribbeld door Kir, die de uitstekende twijgjes erafhapte. Het zwembadveld is weer toegankelijk voor de paarden. Het karretje is weer schoon en wel geparkeerd op zijn plek in de carport. Het onderhanden dekentje is af, op een paar reepjes rand na. Het huis is schoon, al houdt dat niet lang stand. Noodzakelijk onderhoud, maar altijd tijdelijk.

Veel duurzamer: R monteerde alle nieuwe ledlampen in de boxen en het hooischuurtje. Die gaan als het goed is weer jaren mee. Helder en warm licht daar nu.

Vergeten te loggen: een week of drie geleden kregen we een volle tank gas geleverd. Kort erna begon men in het middenoosten elkaars installaties kapot te schieten maar wij kunnen er om te beginnen een jaar tegen. Er ligt ook nog een stapel houtblokken achter het tractorschuurtje, waar we eerst pallets voor moeten bemachtigen en een meer duurzame opslagplek installeren.

Na al het harde werken van de afgelopen tijd dacht ik kom, laat ik eens een middag relaxen en voor het eerst sprits bakken, de Zeeuwse bloem was al een tijdje in huis. En? Ging niet. Misschien zijn er mensen die een volle spuitzak spritsdeeg leeg kunnen knijpen, maar wij niet. Als vlakke plaat deeg gebakken smaakt het ook prima naar sprits. Volgende keer maak ik er ronde koekjes van zonder fancy zigzagsliertjes.

Verder is er iedere dag gewoon boerderijwerk en dat is nooit af.

Het jaarlijkse mestuitrijden is achter de rug. In het ruïneveld door I+R: dinsdag vier karretjes mest van eigen paarden, woensdag vier karretjes, donderdag kwam volgens plan Jonathan bomen omzagen, vrijdag vier karretjes en zaterdag vier en een half, en aan de overkant schapenmest door Olivier, die de afgelopen week zou komen maar zoals zo vaak de week oprekte tot zaterdag-zondag-maandag, dat wil zeggen gisteren, tien ladingen in totaal, maar in elk geval: alles ligt, op tijd voor de regen.

Er viel al een enkel drupje maar er is meer voorspeld. Het is een beetje moeilijk voor te stellen na al die zonnige dagen (deze keer gelukkig zonder veel wind), maar het ziet er veel beter uit dan vorig jaar, toen het zeven weken niet regende. Dankzij het omzagen van de scheve berk, de wilg bij de brievenbus en de zwarte populier hebben we nu vrij uitzicht op het hele weiland aan de overkant, tijdelijk vol zwarte mest. Tevreden.

In de tuin en de omgeving zijn nog bomen genoeg over. De beukjes achter de boxen komen in het najaar aan de (snoei-)beurt, misschien met een machine met zaag. We zagen het resultaat van zo'n zager langs het weiland van Sophie, dat ziet er netter uit dan de puinhoop die de heggenratser ervan maakt.

Het zagen en kloven ging vlot, donderdag aan het eind van de middag was het klaar, en gisteren reden we al twee ladingen takken de bramen in, waarna de paarden konden beginnen ze er weer uit te trekken. Takken knabbelen is avontuurlijker dan hooi eten en afwisseling is fijn.

De voorbije logloze dagen verliepen zoals verwacht, behalve dat er maar een paard kwam in plaats van drie. Met de verschillende logees en wandelaars was het erg genoeglijk en we hadden geluk met het weer, soms een beetje zon en meestal droog, alleen erg modderig na de lange regenperiode. Overal in het beverdal klatert water en de Vierre stroomde over de weg.

Wat mij het meest opviel bij de Nederlandse wandelaars was dat de bosbouw ze zo aangreep. Er zijn veel sparren gekapt in februari, dikke bomen van minstens 60 jaar oud, en de beuken die verderop gemarkeerd zijn voor de kap, zijn nog veel dikker en ouder. 'Och wat zonde, zo'n prachtige boom, en kijk daar is er nog een en nog een gemarkeerd, zo veel, wat zielig', terwijl wij dagelijks gekapte en gemarkeerde bomen zien. Bomen zijn eigenlijk gewoon een te oogsten gewas, alleen groeien ze langzamer dan pakweg mais. Er zijn maar weinig bomen waar wij een persoonlijke band mee hebben. Ik heb wel twee favoriete dennen, die in hun eentje overbleven na het kappen van alle sparren, daar heeft de bosbouw geen belangstelling voor, ze zijn te krom en dus niet rendabel.

Intussen verschenen er sneeuwklokjes, er fladderden citroenvlinders, ik zag een dagpauwoog en we worden omvergevlogen door hommels. De kraanvogels trokken in grote groepen over en I+R dronken voor het eerst koffie op het roundpenterrasje. Titan verliest al wat winterhaar. Het lijkt wel voorjaar, maar dan vroeg, veel bomen hebben al knoppen, maar de noot gelukkig nog niet, verstandige boom. De afgelopen twee nachten heeft het gewoon nog gevroren en we hopen dit jaar wél op noten.

Morgen beginnen we met mest uitrijden in het ruïneveld. Oorspronkelijk wilden we dat kalm-aan doen, verspreid over meerdere dagen, maar of daar veel van terecht komt? Donderdag begint Jonathan met het omzagen van enkele bomen in de voortuin, daar zijn wij zelf waarschijnlijk ook behoorlijk bij betrokken, en Olivier komt nog deze week mest uitrijden aan de overkant. Wie had het daar over 'een rustige oude dag'?

In de afgelopen week was er welgeteld één droge dag, waarop we dan ook naar buiten snelden met snoeischaar en beugelzaag in de aanslag. Resultaat: de houtwal ziet er weer uit als een haag. Een natuurlijke haag natuurlijk, maar hij moet toch worden bijgehouden, anders woonden we in no time in het kasteel van doornroosje. Nu kan hij in het voorjaar weer mooi uitlopen. De takken blijven er gewoon onder liggen, zoals gewoonlijk.

We bekeken ook het werk van de overbuurman op de helling van het 'steile pad'. Hij legt in zijn eentje alle sparren op die helling om, dikke bomen. Een paar duizend zijn daar wel gemerkt. Als hij er een aantal heeft omgelegd, zaagzaag, zwiep, boem! klimt hij in de grote stripper en legt ze met de goede kant naar beneden zodat ze kunnen worden opgeladen. Enorm stoer werk voor zo'n jongen, maar wel saai op den duur, lijkt ons. Vandaag bomen, morgen bomen, en bomen de rest van je leven.

Nu regent het weer. En dit was het nu weer wat logactiviteit van het moment betreft, want ik heb net uitgerekend dat wij de komende twee weken in totaal zeventien mensen (en drie paarden) op bezoek krijgen, niet elke dag zoveel en niet allemaal tegelijk, maar van loggen zal wel niet veel komen. Bezig bezig. Het is maar goed dat wij alleen heel aardige mensen kennen.

Tijd voor een logje, zei ik, maar eh ... wat hebben we de afgelopen week ook alweer gedaan? Niks eigenlijk, het was motregen en bagger weer. Alleen een grote hoeveelheid molshopen uitgeharkt, het is een uitstekend mollenjaar. Voor de mollen dan, wij zijn minder blij.

Het is wel werk dat je kunt doen als het vaag weer is maar je toch buiten wil zijn. Alleen werpen die beestjes de volgende dag alweer een paar nieuwe hopen op, en wat voor. Verbazend hoe zo'n klein diertje zulke bergen kan verzetten.

Vanochtend hoorden we de eerste kraanvogels, een record, twee weken eerder dan vorig jaar, en de jaren daarvoor kwamen ze pas twee, drie weken later over. Klimaatverandering.

Terwijl Justine en Lucie een bosrit maakten, namen wij Harissa en HiRise aan de hand mee uit grazen in het bos achter het huis, er staat niet veel gras maar het is afwisseling, en scharrelen is wat elk paard wil.

Mijn desem leek heel even overleden maar hij kwam er weer helemaal bovenop door reanimering met roggemeel. Uitstekend brood. Nou, en verder heb ik een nieuwe bezem voor in de garage met een zorgvuldig gekozen blauw ophangkoordje van de juiste lengte. Bliss. Wat wil je nog meer.

Ik had aanleiding voor wat gemopper. Het weer, alweer vochtig grijs en modderig, tja, niets aan te doen. We maakten wel een fijn bosritje met Titan en Harissa, waarin een overdreven steile helling à la R. Geen wild, maar het was overal mooi in het bos.

En dan de nieuwe telefoons. Met de oude hebben we best lang gedaan, maar een nieuwe moest, voordat die van R het helemaal zou begeven. Na een paar dagen van afregelen instellingen kiezen en de weg zoeken op de nieuwe (en dat na SmartSwitch) vroeg R: en ben je tevreden met de nieuwe?

Grrmmbblll grrrmmbbbllll, nee. Hij is groter en lomper en past niet meer in allerlei jas-en broekzakken, en hij zit vol met nóg beter nóg mooier nóg dingeser, waar ik helemaal geen behoefte aan heb. Vertrouwde ringtones zijn verdwenen zodat ik niet weet of er geappt gebeld of ge-alarmd wordt als er een kwaakje of een pliepje of een olijk melodietje klinkt. En als Google mij echt goed kende, zouden ze daar weten dat ads die 'afgestemd zijn op mijn persoonlijkheid' bestaan uit nul ads. Het meeste heb ik weten uit te zetten en voor de rest: tja, niets aan te doen. Mee leren leven.

En was er verder nog iets te mopperen? Nee, gelukkig niet.

De afgelopen week viel er weinig te loggen daar die bestond uit regen en modder. Druilerige dagen, die snel voorbij zijn, het wordt alweer donker als je voor je gevoel nog maar net de gordijnen hebt opengedaan. Wel maakten we van een verregende ochtend gebruik voor een expeditie naar de HEMA, een wonderlijke winkel van naaigaren, klassieke bretels, chocoladeletters in januari, telefoonladers met Nijntje-motief, ondergoed en kussenslopen in Nederlandse maten. Allemaal niet aan ons besteed, maar er was nog één paar echte wanten in mijn maat, die heb ik toch maar mooi, nu de winter net achter de rug lijkt te zijn. Ook scoorden we keukenhanddoekjes, stoffen zakdoeken en een flessenschraper, en vier kleine bekertjes voor sinaasappelsap, waarvan ik na thuiskomst ontdekte dat er nog vijf andere ongebruikt in de kast stonden. Volgende keer eerst even nadenken.

Er is nog wel wat winter in aantocht, maar Nero zit nergens mee. Hij komt geregeld van zijn andere adresje door de regen aan kuieren, kletsnat. Zolang er maar brokjes worden verstrekt trekt hij zich van sneeuw of regen niets aan.

Maar dan scheen zaterdag de zon. We moeten er altijd even aan wennen als we buiten weer wat kunnen doen, in plaats van na het voeren op de bank of achter de pc neer te zijgen. Er floot een vogel, ik zag een vlinder fladderen, er waren een paar knaasjes en ho! ik ontdekte na het opruimen van de houtstapelplek een teekje op mijn arm. Een teek, pfff, die dacht zeker ook dat het voorjaar was ingevallen, maar dat maakt deze teek niet meer mee.

Zondag kwam Sunshine om met HiRise en R te oefenen, en ze bracht haar moeder en Jay mee. Zoals altijd ging het er dynamisch aan toe. Tegelijkertijd maakte Justine een prima ritje met Kir. Bij thuiskomst bleek Jay in de roundpen zoveel spektakel aan te richten dat de opwinding op Kir oversloeg, maar Justine weet dat inmiddels in goede banen te leiden.

De kerstboom naar buiten, alle ramen, het hele huis én de was schoon, verse boodschappen in huis en ik ging nog naar de kapper ook. Een fris begin, alles bij elkaar.

We kregen sneeuw, vorst, storm, regen, dooi, modder en nu weer sneeuw. Zo was het weer.

Met de paarden kon er weinig gebeuren wegens bevroren grond en kluiten onder de hoeven. HiRise wil in de sneeuw nog weleens een leuk galopje trekken of de lucht in met vier onbeslagen benen tegelijk, maar de anderen zijn daar niet zo voor in, met hun ijzers.

Gisteren en vandaag waren ze dan eindelijk tot de conclusie gekomen dat het bij storm en regen toch wel goed schuilen is in de boxen onder het dak. Daar staan ze normaal alleen in als de insecten ze tergen, in de zomer. Alleen om te eten staan ze nu bij de ruif, met hun staart naar de wind.

Zelf doen we momenteel ook niet veel buiten. We verzorgen de dieren met voer en water, en binnen hebben we een stapel boeken, R doet op de pc onbegrijpelijke dingen met wiskundige formules, en er is cake.

Er wordt nog weer strenge vorst voorspeld.

Het oude jaar is goed geëindigd, met heel weinig geknal en misschien vier of vijf vuurpijlen, ver weg aan de overkant van de Vierre. Zoals altijd moesten de logees het binnen zelf uitzoeken, terwijl I+R in de wei stonden om een oogje op de dieren te houden. Dat viel mee, Kir keek een paar keer op tussen de happen hooi door maar er was gelukkig geen grote onrust.

Toen we buiten kwamen, kregen we dit zeldzame tafereel te zien. Tenminste, het kan best dat Océ en Nero elke avond zo gezellig samen in hun nest liggen, maar gezien hebben we het nog nooit. Als ze ons horen aankomen, springen ze normaal altijd meteen tevoorschijn en dan weten we niet waar ze vandaan komen. Ze keken op oudejaarsavond een beetje verstoord maar dat kwam doordat we opeens het licht aandeden. Katten zijn over het algemeen niet bang voor vuurwerk, en onze twee bleven ook rustig in hun nest liggen tijdens het knallen. Na een kwartier was het in het dorp alweer voorbij en konden we naar binnen.

Ook het nieuwe jaar is goed begonnen. We maakten verschillende wandelingen door de sneeuw. In de weersverwachting stond het woord sneeuwwolkbreuk, en inderdaad kregen wij iets op ons hoofd dat erop leek. Weer thuis mat R de sneeuwhoogte: 5 cm, dus nog niet indrukwekkend.

We kwamen weer niemand tegen en zagen geen wild, alleen een staartsleepspoor bij het beverbeekje. Thuis waren er logees, boeken, dekentjes en appeltaart. Zoals ik zei, het nieuwe jaar is goed begonnen.

Een logje schrijven over de afgelopen week valt niet mee. Er was niet veel onverwachts voorzover ik mij kan herinneren, wat weinig zegt want soms weet ik 's middags al niet meer wat er die ochtend gebeurde en het komt ook voor dat ik me in de keuken sta af te vragen wat ik daar ook alweer van plan was te doen of te pakken of desnoods schoon te maken. Als je dan terugloopt naar de plek waar het plan opkwam, komt het wel weer terug dus de toestand is (nog) niet zorgwekkend.

Maar routine is ook niet saai. Iedere nacht lichte vorst, en tot en met donderdag gierend harde oostenwind. Sunshine kwam weer voor HiRise en R deed daarna zijn 'huiswerk'oefeningen met hem, zolang de roundpen niet bevroren was. Toen het gisteren niet meer zo hard waaide, liet hij Justine zien hoe hij tewerk ging met HiRise en Kir, trickle down van vaardigheden als het ware. Voor de gelegenheid kregen de paarden fotogenieke paarse bandages om.

We maakten een rustig ritje met Titan en Harissa, kalm-aan wegens op de meeste plaatsen bevroren bosgrond. Ik trachtte R er nogmaals van te overtuigen dat ik na al die jaren nog de weg niet weet in het bos. Die paden veranderen dikwijls vanwege de bosbouwtractoren, in elk jaargetijde ziet het er sowieso weer anders uit, dichtbegroeid of juist open, en af en toe vindt (of maakt) R ook een nieuw paadje. Als ik ergens aankom (bij het 'pad van de dode vos' bijvoorbeeld), dan herken ik de plek heel goed maar ik weet niet hoe ik er moet komen en ook niet zo precies hoe we daarna naar huis kunnen. Dat is niets nieuws, het was tien jaar geleden al zo en de omstandigheden zijn nog hetzelfde: bosbouw, seizoenen etc. Het kan me eigenlijk ook niet schelen, zolang er maar bomen zijn en mooie vergezichten en Harissa's oren, en natuurlijk R die overal wél de weg weet. In Luxemburg-benedenstad verdwaalde ik destijds trouwens ook steeds.

Dan nu de laatste dagen van het jaar. Logees. -8° vanochtend en tegen donderdag misschien sneeuw.