Een wilde week. Dinsdag namen we afscheid van onze tandarts, hij stopt ermee. Ik denk dat niet veel mensen hun tandarts bedanken met zoveel welgemeende woorden van waardering en bij het weggaan een knuffel. Maar het is/was dan ook de fijnste, bekwaamste, punctueelste en vriendelijkste tandarts ooit. Ik hoor al 36 jaar bij wat hij zijn patiëntenfamilie noemde en R misschien ietsje korter maar niet veel. En we mogen ons tandartsenleven voortzetten bij zijn collega, die volgens hem net zo goed is. Daar hebben wij best een keer per jaar naar Luxemburg rijden voor over, want van de schaarse tandartsen in onze regio hoor ik weinig goeds.

Dan was er woensdagavond wat consternatie rond Tania. De overbuurvrouw had gezien dat ze steeds ging liggen, we gingen kijken, en inderdaad, liggen en opstaan, maar geen uitdrogings,- koorts- of krampverschijnselen. Olivier en Maeva (en Lina) kwamen, overleg via whatsapp met Marie-France, conclusie: misschien gewoon moe. R ging 's avonds laat en 's nachts nog een keer kijken, en de volgende dag was alles weer normaal. Olivier dacht dat ze misschien wel een tweeling krijgt. Een wilde veronderstelling, maar in elk geval toch niet eerder dan komend voorjaar.

Tijdens ons verjaardagsritje wisselden we bij het bankje van de naturisten van paard, en misschien wel voor het eerst in al die jaren reed ik dan eens op Titan. Lang van plan geweest maar het kwam er nooit van. Hij doet het prima, maar het voelde echt heel anders dan Harissa.

Een eindje verder langs de Vierre trapte Titan op de rem. Wat zag hij? Ik dacht: er staat een hond op het pad, maar het was een zwijntje, en even later kwam er nog een. Tamelijk kleine beestjes en niet bang, ze stonden zo lang stil dat R ze op de foto kon zetten, 3x ingezoomd.

's Avonds terug van het verjaardagsdineetje in Lacuisine zat er een beest in de berm, ik dacht een haas maar R zei dat het een wasbeertje moest zijn, het was eerder grijzig dan bruin. Hopelijk was het geen wasbeertje dat vannacht Nero's gieter heeft omgegooid, in de tuin heeft gewoeld en aan de compostemmer gesnuffeld. Dat is wel erg dicht bij huis.

En dan zaten wij vanochtend op het terras aan de ruïnekant op de stoeltjes die ik daar net gisteren had geïnstalleerd, en hee: daar schreed een groot bruin dier achter de omheining langs, door het land van Goffinet. Heel duidelijk konden we het niet zien, maar het was veel te groot voor een ree, dus het zal een hert zijn geweest. Het stak het weggetje over en verdween aan de overkant. Nog vier dagen, dan begint la chasse.

Gefeliciteerd, R van InR, met alweer een nieuwe mijlpaal!

Op naar de volgende!

Vanavond lekker samen uit eten, en daarna weer gewoon doorgaan.

Rol 5 is nog niet op, die rollen zijn erg compact, en bovendien is het gras weer een heel klein beetje tot leven gekomen. Niet dat het ook maar één drup geregend heeft maar dankzij wat ochtendnevel en dauw zijn de weilanden nu niet meer geel maar groen(-ig). Het gras groeit niet, maar het is ook niet dood. Wel stoffig.

Het weiland in Les Bulles staat inmiddels te koop en dat vind ik prima. Er was ieder jaar wat met dat hooi en we maken voor volgend jaar wel wat degelijke afspraken met Olivier. Hooi uit Suxy boven alles, zeg ik.

De Ardennersmid kwam voor Sanah en de eenjarige merrie van Maeva. Smidsgereedschap donkerblauw voor de stoere smid met stijl.

En Olivier kwam met Stracciatella. Hij liet haar beslaan, wat mij verbaasde. Het gaat niet goed met Straccia, aan een oog al blind of bijna, en het andere gaat volgens Marie-France ook die kant op (recidiverende uveïtis). Appaloosa's ... Ik zal nu niet weer beginnen over kleurfokkerij ... Wie weet wat er van haar zal worden. Het is een best beestje en ze verdient beter, maar we kunnen er niets aan doen.

Woensdag en donderdag besteedden we nuttig met weekboodschappen en het huis schoonmaken, en aangenaam met een ritje met Justine en wandelen in het bos. Er zijn langs het pad naar de bevervijver alweer heel wat sparren gemarkeerd en omgezaagd wegens scolyten. Het is nog niet herfstig, maar er kwamen toch al speculaasbrokken in huis.

Vrijdag waren we een groot deel van de dag druk met het dubbel afzetten van het weiland aan de overkant. Het voorste deel voor de kraamdames en het hoge achteraan met een corridor voor onze beestjes. Het plan om ze daar overdag te laten grazen ontstond pas op vrijdagochtend.

Zaterdagochtend zouden ze komen, Bibinne en Mignonne. Het werd middag, en we kregen Bibi en Tania, want Mignonne hadden ze niet weten te vangen. Bibi is drachtig, bevalling binnenkort, en Tania pas veel later.

Het uitzicht aan de overkant is levendiger geworden en zo wordt het gras daar nog voor de winter opgegeten.

Omdat we niet wisten of de dames bekend waren met de automatische drinkbak, wilden we ze vanochtend aan het halster meenemen daarheen. Met Bibi lukte dat, maar Tania kan nog helemaal niets, zelfs niet aan het halster meelopen. Geen vergelijk met HiRise, die even oud is! Nou, oefenen maar.

Verder reden R met Titan en Justine met Kir, die alles kunnen, de rit in Martué. De aangekondigde 15 km bleken toch weer 25 km te zijn, zoals elk jaar, ook al beweerde de organisatie dat het dit keer echt maar 20 km was, rara. De paarden waren prima in vorm en het was een mooie rit met fijn weer, zon maar niet te warm.

Rol 4 was ook weer volledig onbruikbaar. In de crossbaan ermee.

Rol 5 had rondom enkele plaggen schimmel en rot.

We lieten de paarden even testen: enkele sprieten waren wel knabbelbaar maar ze hadden er al snel genoeg van. De rest, ongeveer 80% van de rol, is acceptabel. We voeren nu alweer vier kruiwagens per dag, de helft van de normale hoeveelheid gedurende de winter, en we gaan ermee door zolang er geen regen van betekenis valt. Ook voor de komende tien dagen is de verwachting nihil. Volgens de meteo regent het overal elders wel degelijk, maar niet hier.

Het is wel wat frisser geworden, zeker 's nachts, zelfs zo dat ik het tijd vond voor het winterdekbed. Dat moment bevalt mij altijd heel erg goed. Knorknor, herfst. Er zijn steeds prachtige zonsondergangen.

Verder maakten we nu het koeler is een bosrit, en niet zomaar een: met Harissa en HiRise, voor het eerst sinds de lessen. We kwamen alleen een stel met vriendelijke hond tegen, en vlak bij huis lag een bedreigend stuk zwart plastic op het pad, het spatbord van een mountainbike of zo. HiRise vond het maar verdacht, en ook Harissa ging er met een boogje omheen. Verder geen schermutselingen. Een rustig ritje. Er hangen al briefjes aan de bomen en er is geklepelmaaierd voor de jacht.

Fred kwam de paarden beslaan, samen met een collega en een stagiaire: niet een maar twee dames. We konden constateren dat de fabrikant van smederijgereedschap inmiddels ook doorheeft dat het smidsvak geleidelijk wordt overgenomen door vrouwen. Ja, als je de keuze hebt, neem je natuurlijk geen saai donkergroen. Het werk vergt kracht, maar spieren kun je trainen. Nu nog tangen die een vrouw niet direct uit de hand (maat 10) vallen, eventueel met roze handvat. Ook de fabrikanten van ontwormingsspuiten zouden aan dit aspect eens aandacht moeten besteden. En hoe heet eigenlijk een vrouwelijke smid? Geen smidse, want dat is een gebouwtje.

De sparrenplantage achter de crossbaan is uitgedund, het ruikt overal naar versgezaagd hout. Er liggen heel wat stammen te wachten om te worden weggesleept. Volgens de jongeman die ze heeft omgezaagd gaat dat gedeeltelijk met de tractor gebeuren en een deel met paarden. Dat zal onze paarden wel weer boeien.

Vroeger hield ik het aantal kleine hooibaaltjes bij dat we in de winter voerden, per karretje een streepje met een krijtje op de wand van het hooischuurtje. Deze degelijke 'administratie' is nu wel verbleekt.

Vanwege het probleem van de gaatjes in de rollen uit Les Bulles begin ik nu weer. Dat is handig voor later. Denk ik.

Het is nog lang geen winter, maar al op 1 augustus voerden we de eerste en daarna de tweede rol op die van vorig jaar was overgebleven. Ook uit Les Bulles. Dat was al van meet af aan geen préfané maar dun en kurkdroog, maar toch goed hooi en Titan ging er niet van hoesten.

Daarna dus de rollen van dit jaar.

Rol 1 was prima. Geen gaatjes, geen schimmel. Echte voordroog, licht vochtig, rook lekker.

Rol 2 was zwaar beschimmeld. Misschien zat er in het midden wat eetbaars, maar niet de moeite van het ontmantelen waard. We bedachten een plek waar de stinkzooi zachtjes kon vergaan zonder dat we er last van hadden, en R drukte hem met de tractor in een open plek tussen de bramen. Maar we bedachten bijna meteen een betere oplossing, en maar goed ook want zodra de paarden erbij konden, stond Titan hooi uit het midden van de rol te plukken.

We maakten een strook vrij in de crossbaan, R met de klepelmaaier en ik met de snoeischaar, zodat daar plaats is voor een aantal rollen achter de draad. Er komen er vast nog meer die we de paarden niet kunnen voeren. Hoeveel, dat komen we pas te weten in de loop van de winter.

Rol 3 had een laag beschimmeld hooi aan de buitenkant maar de rest is redelijk. Als we toch nog rotte plekken tegenkomen, kunnen we dat hooi hier ook kwijt.

Het is me wat. Wanneer we aan de volgende rol toekomen, hangt af van de groei van het gras. In elk geval kan ik hier de stand bijhouden, niet met een krijtje maar met een weblog. Vooruitgang.

In de loop van twee dagen kregen we 17 mm, dus niet de keiharde plensbuien die vaak voorspeld worden waardoor alles meteen het dal in spoelt. Af en toe wel een paar minuten lang wat heviger, maar verder gestaag regen met tussendoor wat opklaringen. Groeizaam. En dat het wat teweegbrengt, dat zie je.

De sprietjes zijn nog niet weelderig, maar het begin is er. Wat een verschil met de afgelopen periode. In plaats van de sahara een groene vlakte.

We voeren nog wel hooi bij, in elk geval tot de baal op is, en de paarden maken het ook nog steeds achter elkaar soldaat. Maar in de weilanden grazen is nu veel interessanter geworden.

Zelfs het gazon trekt weer bij, ook de grote bruine dorre plekken, die er vrij hopeloos uitzagen.

Eindelijk. We wandelden naar de Vierre, die is nog lang niet op peil en de beekjes zijn minimaal, maar de herfst is in aantocht. Echt, dit is helemaal mijn weer.

Veertien dagen lang geen logje, dan is het lastig weer op gang te komen. Druk geweest, logees, andere bezigheden.

Zondag 16 augustus was het dorp onzichtbaar door de rook van de brand in de Hoge Venen, toch meer dan 100 km van hier, en het rook de hele dag naar ... eh, rook.

Volgens dit kaartje hebben de de rookdeeltjes een brede strook overgeslagen en zijn ze precies in deze regio naar beneden gekomen.

Ramen dicht laten en buiten, ahem, niet ademen. De paarden en andere dieren moeten in zo'n geval maar zien hoe ze het redden. Gelukkig was het 's avonds weer helder.

Door de droogte voeren we al sinds de komst van Itawa (1 augustus) hooi, de twee van vorig jaar overgebleven balen waren droog maar nog goed. Zaterdag de 22e kregen de paarden er het laatste stukje ruïneveld bij en we sneden de eerste baal voordroog van dit jaar aan. Toevallig was dit de enige baal zonder gaatjes, dus nu weten we nog niet hoe de rest eraan toe is. Deze eerste was in elk geval prima, licht vochtig en zonder schimmel. We voeren twee keer 10 kg per dag. Nu het gras na een paar regenbuitjes weer ietwat groeit, stoppen we ermee zodra de baal op is.

Itawa kwam twee keer met de trailer voor educatieve ritjes, die goed verliepen, zelfs met een eerste galopje. Kilometers maken en conditie opbouwen. Titan is veel beter in vorm dan zij.

Er hing voor het eerst deze zomer een vleermuis aan de screen, hij vloog uit zichzelf weg. De zwaluwen leken vertrokken maar gisteren zag ik er toch nog een het hooischuurtje in vliegen. R gaat daar vier zwaluwnesten monteren, zodat ze volgend jaar met al hun jongen van dit jaar genoeg plek hebben.

En dan waren we ook nog een weekend in Nederland. Feest, veerpont, Amerongen, met een berg van 69 meter hoog, tabaksmuseum, logeren in W'berg. Hollands landschap. Weer thuis leken de weilanden echt een beetje minder dor.

Nou, dat allemaal. En nu is het bijna september. Er wordt steeds hevig onweer voorspeld maar er valt niets. We hebben regen nodig.

Het logeer-annex-oefen-partijtje was eerder afgelopen dan gepland. Zaterdag eindigde de op zich prima rit met een verloren ijzer, zondagmorgen kwam Fred het er weer onder slaan, kon nog net voordat R en Justine vertrokken naar Les Epioux, bijna de enige georganiseerde rit dit seizoen die doorging. Het merendeel wordt wegens hitte en bosbrandgevaar afgelast, zelfs de transsemoisienne. De warmte bij Les Epioux viel mee, alleen mocht daar het speenvarken niet worden geroosterd.

Dinsdag hing Itawa's ijzer alweer op halfzeven. R haalde het eraf, de rit ging niet door, en woensdagavond werd ze in de trailer geladen. Maar goed ook, dat dier had hier verder ook geen interessant leven in de woestenij van het zwembadveld, wel hooi schaduw en water, maar niets te doen.

Intussen was Harissa hengstig geworden en ze richtte al haar interesse op de logee, mijn uitleg dat dat niets ging opleveren negeerde ze totaal. Typisch Harissa, altijd op rare momenten hengstig, bijvoorbeeld in november of februari als het vriest, of zoals nu bij 35°. Maar niet als wij eens een leuk veulenplan voor haar hebben. Nou, ze moet het zelf maar weten.

Ook na het vertrek van Itawa gaan we door met hooi voeren voor die van ons, er zit niets anders op. Wie weet voor hoelang, dat gras gaat voorlopig niet zomaar groeien. Alle weilanden zijn gortdroog. De paarden in het weitje van Sophie krijgen ook hooi en Olivier moet zelfs water aanvoeren, het beekje is drooggevallen. Het peil van de Vierre is nog verder gezakt.

Dan was er ook nog een zonsverduistering aangekondigd. We waren niet van plan ons daar erg druk om te maken, maar om het nu helemaal te vergeten, nee. Toch dacht ik er pas weer aan toen ik het rond 20 uur binnen een beetje donker vond. O verdraaid, de zonsverduistering. Buiten was het ook wat schemerig. De paarden trokken zich er niets van aan, en zelf hadden we er al een meegemaakt in de vorige eeuw. Dat was toen wel indrukwekkend, het werd echt donker. Deze keer bleef het bij wat meer grijstinten in de lucht en het was alweer gauw voorbij.

Overdag vliegen de zwaluwen en 's avonds de vleermuizen. Er zijn krekels en we hoorden een uil.

We gaven ons logeetje er dinsdagmorgen een stuk weiland bij zodat ze zich niet de hele dag hoeft te staan vervelen onder de linde. Niet dat dat nieuwe stuk weiland interessanter is, er is even weinig te beleven en te eten als in de sahara, maar beter kunnen we het niet maken. Zo kan ze in elk geval onze paarden zien en af en toe eens een drafje trekken.

Er is hooi, er is water en met een masker en vliegendeken moet ze het zien uit te houden. Het leven is wel tamelijk saai, alleen de oefenritjes in het bos met Vincent en Titan en R zorgen voor afwisseling.

De iets langere rit van woensdag verliep ook weer heel goed, alleen belandde Itawa door een struikelpartij met haar neus in het zand. Weer thuis werd de schaafwond schoongemaakt, ontsmet en ingesmeerd met zalf. Vanochtend fabriceerde ik van een stukgeknipt oud vliegenmasker een neusflap en naaide het ding provisorisch vast aan het masker, anders krioelen er wel erg veel vliegen over de geschaafde neus. Zolang het houdt, helpt het.

Er kwam een nieuwe smid om Sanah en Stracciatella te beslaan, Maéva, Olivier en Lina kwamen mee. Onze paarden brachten we voor de duur van de werkzaamheden naar de crossbaan, waar ze genoeg schaduw kunnen vinden. Bovendien was het vandaag een van de weinige iets minder hete dagen, met een redelijk frisse wind.

Het was een goedgeorganiseerde smid met keurig materiaal, een opgeruimd busje en een degelijke bouwventilator.

Onze eigen paarden zorgden voor afwisseling tijdens het beslaan door opeens uit de crossbaan op te duiken. Blijkbaar had er een de valbeugel van het hek weten op te tillen. We weten niet wie, maar wij hebben duidelijk een stel slimmeriken rondlopen.

Begin deze week hadden we onverwacht een nieuw huisdier. Ik ben niet zo'n liefhebber van de diersoort vanwege hun onophoudelijke gekoer, wat al na drie keer roekoeroekoe op mijn zenuwen begint te werken. En toen deze opeens zowat op mijn hoofd landde, schrok ik mij nog wel een hoedje, maar daarna had ik best snel een band. Het is een geringde postduif die blijkbaar moest uitrusten. Een vriendelijk dier en hij hield zijn snavel, heel belangrijk. We zetten hem (R, die er verstand van heeft, althans meer dan ik, zegt dat het een mannetje is) een bakje water voor, waar hij flink uit dronk, maar duivenvoer hebben wij natuurlijk niet in huis. De dagen erna zagen we hem af en toe rond het huis en in de wei.

Vandaag was hij er niet. Hij zal aangesterkt zijn en doorgevlogen naar huis. Het is niet dat we hem wilden houden, maar we waren toch al een beetje aan hem gehecht geraakt.

Gelukkig hebben we nog volop zwaluwen.

Wat zal ik ervan zeggen. Het is augustus, maar met meer van hetzelfde: uitgedroogd gras, 30° en meer, geen regen. De beekjes staan droog, als je door het beverdal wandelt, hoor je geen enkel watervalletje terwijl het in fatsoenlijke jaargetijden overal klatert en bruist.

De Vierre kan momenteel te voet worden overgestoken zonder dat je natte schoenen krijgt. Onder het bladerdak ziet het er nog wel lekker koel uit.

Vincent kwam oefenen met Itawa in de crossbaan en in het bos dichtbij huis, terwijl R met Titan zorgde voor de nodige kalme begeleiding. 's Ochtends is de temperatuur in het bos nog draaglijk.

We zijn begonnen met hooi voeren, de helft van de normale winterportie-per-paard. De eerste van de twee van vorig jaar overgebleven balen is op een paar plekjes na prima, wel heel droog. De uitgedroogde grasstengels in de weilanden zijn eigenlijk ook gewoon hooi, daar zit geen vocht meer in.

We doen zuinig-aan met het water in de twee duizendlitertanks, die raken gaandeweg leeg door het paarden douchen en planten begieten.

Er zijn relatief weinig dazen, knaasjes en kreidlers, het irritante-insect-van-de-maand is de gewone vlieg, maar die zijn er dan ook in tergende massa's.