Een wilde week. Dinsdag namen we afscheid van onze tandarts, hij stopt ermee. Ik denk dat niet veel mensen hun tandarts bedanken met zoveel welgemeende woorden van waardering en bij het weggaan een knuffel. Maar het is/was dan ook de fijnste, bekwaamste, punctueelste en vriendelijkste tandarts ooit. Ik hoor al 36 jaar bij wat hij zijn patiëntenfamilie noemde en R misschien ietsje korter maar niet veel. En we mogen ons tandartsenleven voortzetten bij zijn collega, die volgens hem net zo goed is. Daar hebben wij best een keer per jaar naar Luxemburg rijden voor over, want van de schaarse tandartsen in onze regio hoor ik weinig goeds.

Dan was er woensdagavond wat consternatie rond Tania. De overbuurvrouw had gezien dat ze steeds ging liggen, we gingen kijken, en inderdaad, liggen en opstaan, maar geen uitdrogings,- koorts- of krampverschijnselen. Olivier en Maeva (en Lina) kwamen, overleg via whatsapp met Marie-France, conclusie: misschien gewoon moe. R ging 's avonds laat en 's nachts nog een keer kijken, en de volgende dag was alles weer normaal. Olivier dacht dat ze misschien wel een tweeling krijgt. Een wilde veronderstelling, maar in elk geval toch niet eerder dan komend voorjaar.

Tijdens ons verjaardagsritje wisselden we bij het bankje van de naturisten van paard, en misschien wel voor het eerst in al die jaren reed ik dan eens op Titan. Lang van plan geweest maar het kwam er nooit van. Hij doet het prima, maar het voelde echt heel anders dan Harissa.

Een eindje verder langs de Vierre trapte Titan op de rem. Wat zag hij? Ik dacht: er staat een hond op het pad, maar het was een zwijntje, en even later kwam er nog een. Tamelijk kleine beestjes en niet bang, ze stonden zo lang stil dat R ze op de foto kon zetten, 3x ingezoomd.

's Avonds terug van het verjaardagsdineetje in Lacuisine zat er een beest in de berm, ik dacht een haas maar R zei dat het een wasbeertje moest zijn, het was eerder grijzig dan bruin. Hopelijk was het geen wasbeertje dat vannacht Nero's gieter heeft omgegooid, in de tuin heeft gewoeld en aan de compostemmer gesnuffeld. Dat is wel erg dicht bij huis.

En dan zaten wij vanochtend op het terras aan de ruïnekant op de stoeltjes die ik daar net gisteren had geïnstalleerd, en hee: daar schreed een groot bruin dier achter de omheining langs, door het land van Goffinet. Heel duidelijk konden we het niet zien, maar het was veel te groot voor een ree, dus het zal een hert zijn geweest. Het stak het weggetje over en verdween aan de overkant. Nog vier dagen, dan begint la chasse.