We gaven ons logeetje er dinsdagmorgen een stuk weiland bij zodat ze zich niet de hele dag hoeft te staan vervelen onder de linde. Niet dat dat nieuwe stuk weiland interessanter is, er is even weinig te beleven en te eten als in de sahara, maar beter kunnen we het niet maken. Zo kan ze in elk geval onze paarden zien en af en toe eens een drafje trekken.

Er is hooi, er is water en met een masker en vliegendeken moet ze het zien uit te houden. Het leven is wel tamelijk saai, alleen de oefenritjes in het bos met Vincent en Titan en R zorgen voor afwisseling.
De iets langere rit van woensdag verliep ook weer heel goed, alleen belandde Itawa door een struikelpartij met haar neus in het zand. Weer thuis werd de schaafwond schoongemaakt, ontsmet en ingesmeerd met zalf. Vanochtend fabriceerde ik van een stukgeknipt oud vliegenmasker een neusflap en naaide het ding provisorisch vast aan het masker, anders krioelen er wel erg veel vliegen over de geschaafde neus. Zolang het houdt, helpt het.

Er kwam een nieuwe smid om Sanah en Stracciatella te beslaan, Maéva, Olivier en Lina kwamen mee. Onze paarden brachten we voor de duur van de werkzaamheden naar de crossbaan, waar ze genoeg schaduw kunnen vinden. Bovendien was het vandaag een van de weinige iets minder hete dagen, met een redelijk frisse wind.
Het was een goedgeorganiseerde smid met keurig materiaal, een opgeruimd busje en een degelijke bouwventilator.
Onze eigen paarden zorgden voor afwisseling tijdens het beslaan door opeens uit de crossbaan op te duiken. Blijkbaar had er een de valbeugel van het hek weten op te tillen. We weten niet wie, maar wij hebben duidelijk een stel slimmeriken rondlopen.

Begin deze week hadden we onverwacht een nieuw huisdier. Ik ben niet zo'n liefhebber van de diersoort vanwege hun onophoudelijke gekoer, wat al na drie keer roekoeroekoe op mijn zenuwen begint te werken. En toen deze opeens zowat op mijn hoofd landde, schrok ik mij nog wel een hoedje, maar daarna had ik best snel een band. Het is een geringde postduif die blijkbaar moest uitrusten. Een vriendelijk dier en hij hield zijn snavel, heel belangrijk. We zetten hem (R, die er verstand van heeft, althans meer dan ik, zegt dat het een mannetje is) een bakje water voor, waar hij flink uit dronk, maar duivenvoer hebben wij natuurlijk niet in huis. De dagen erna zagen we hem af en toe rond het huis en in de wei.
Vandaag was hij er niet. Hij zal aangesterkt zijn en doorgevlogen naar huis. Het is niet dat we hem wilden houden, maar we waren toch al een beetje aan hem gehecht geraakt.
Gelukkig hebben we nog volop zwaluwen.