Eens uitgebreid klagen over ritsen deze keer. Goede werkjasjes, die van Herock, glad dus handig bij het voeren van hooi, ruim genoeg voor een trui eronder, voldoende grote zakken, slijtvast, kunnen jaren mee. Ideaal. Maar. Onlangs was mijn naar schatting vierde jasje (in 15 jaar tijd) rijp voor de vuilnisbak, telkens om dezelfde reden: de kunststof rits doet het niet meer. Gewoon omdat er één tandje van de rits verbogen is. En in een jasje zonder rits is hooi voeren geen optie.

Dat was een. Dan mijn onverwoestbare Carhartt jas voor echt koud weer. Kwaliteitscanvas. Gaat al tien jaar mee en daar kunnen er nog makkelijk twintig bij als het aan het materiaal ligt. Warm gevoerd. De maat van de zakken is wel die van de vorige eeuw, toen nog geen enkele boer eraan dacht dat men weleens een mobieltje zou willen meenemen de wei in. Koperen rits, doet het altijd. Maar het koperen boogje waar het trekdingetje aan hoort te zitten, is finaal afgebroken. Solderen of lassen kan niet. Met zorg en geduld is de rits dicht te krijgen en dan heb je ook wat, maar haast is uit den boze. En dat moet zo vanwege één klein priegelig dingetje, de komende twintig jaar, niets aan te doen.

Deelbare ritsen: ingebouwde ellende. Mijn nieuwe lange winter/regenjas met deelbare rits tot helemaal onderaan is het ergst. De twee schuifdingetjes moeten precies recht achter elkaar onderaan de rits worden aangebracht anders gaat het gegarandeerd scheef, maar daartoe moet je je vooroverbuigen, waardoor de twee schuifdingetjes juist niet precies recht achter elkaar onderaan de rits belanden, en als je de zaak forceert, mag je blij zijn als je het scheve ritsdeel weer open krijgt. Meestal is hulp van R dan onmisbaar. Ik los dat nu maar op door de rits altijd half dicht te laten en in en uit het gevaarte te stappen zonder verder de rits aan te raken. Acrobatische toeren.

En vorige week schoot ook de deelbare rits van mijn lichte bodywarmer in een bocht. Ging niet meer open of dicht, tandje verbogen. R wist het te verhelpen door het subversieve tandje er met de tang uit te knijpen en nu werkt het weer, zo lang het duurt. Toegegeven, dat kledingstuk heb ik al 16 jaar, beetje slijtage. Maar afgezien van dit euvel kan hij qua stof nog jaren mee.

Dus. Kan er nu eens iemand een duurzaam onfeilbaar sluitingsysteem bedenken? Knopen sluiten niet voldoende af, klittenband daar gaat hooi en stof in zitten, houtje-touwtje lijkt me ook geen goed idee. Gat in de markt, kom op uitvinders.

Om positief te eindigen kan ik melden dat het gras na een paar degelijke regendagen (+/- 25mm) goed groeit, dat het hooi op is en dat de paarden fulltime in het ruïneveld lopen met stripbegrazing en overdag toegang tot de crossbaan. Het hooischuurtje kunnen we pas schoonmaken als de zwaluwen weer vertrokken zijn. Ik vond al een wit piepklein eierschaaltje onder de zuilbeuk en een groter groengespikkeld exemplaar bij de roundpen. De koekoek koekoekt nog steeds en alle zangvogels zingen. De meidoorn geurt, de paardebloemen pluizen.