De afgelopen week viel er weinig te loggen daar die bestond uit regen en modder. Druilerige dagen, die snel voorbij zijn, het wordt alweer donker als je voor je gevoel nog maar net de gordijnen hebt opengedaan. Wel maakten we van een verregende ochtend gebruik voor een expeditie naar de HEMA, een wonderlijke winkel van naaigaren, klassieke bretels, chocoladeletters in januari, telefoonladers met Nijntje-motief, ondergoed en kussenslopen in Nederlandse maten. Allemaal niet aan ons besteed, maar er was nog één paar echte wanten in mijn maat, die heb ik toch maar mooi, nu de winter net achter de rug lijkt te zijn. Ook scoorden we keukenhanddoekjes, stoffen zakdoeken en een flessenschraper, en vier kleine bekertjes voor sinaasappelsap, waarvan ik na thuiskomst ontdekte dat er nog vijf andere ongebruikt in de kast stonden. Volgende keer eerst even nadenken.

Er is nog wel wat winter in aantocht, maar Nero zit nergens mee. Hij komt geregeld van zijn andere adresje door de regen aan kuieren, kletsnat. Zolang er maar brokjes worden verstrekt trekt hij zich van sneeuw of regen niets aan.

Maar dan scheen zaterdag de zon. We moeten er altijd even aan wennen als we buiten weer wat kunnen doen, in plaats van na het voeren op de bank of achter de pc neer te zijgen. Er floot een vogel, ik zag een vlinder fladderen, er waren een paar knaasjes en ho! ik ontdekte na het opruimen van de houtstapelplek een teekje op mijn arm. Een teek, pfff, die dacht zeker ook dat het voorjaar was ingevallen, maar dat maakt deze teek niet meer mee.

Zondag kwam Sunshine om met HiRise en R te oefenen, en ze bracht haar moeder en Jay mee. Zoals altijd ging het er dynamisch aan toe. Tegelijkertijd maakte Justine een prima ritje met Kir. Bij thuiskomst bleek Jay in de roundpen zoveel spektakel aan te richten dat de opwinding op Kir oversloeg, maar Justine weet dat inmiddels in goede banen te leiden.