Een logje schrijven over de afgelopen week valt niet mee. Er was niet veel onverwachts voorzover ik mij kan herinneren, wat weinig zegt want soms weet ik 's middags al niet meer wat er die ochtend gebeurde en het komt ook voor dat ik me in de keuken sta af te vragen wat ik daar ook alweer van plan was te doen of te pakken of desnoods schoon te maken. Als je dan terugloopt naar de plek waar het plan opkwam, komt het wel weer terug dus de toestand is (nog) niet zorgwekkend.

Maar routine is ook niet saai. Iedere nacht lichte vorst, en tot en met donderdag gierend harde oostenwind. Sunshine kwam weer voor HiRise en R deed daarna zijn 'huiswerk'oefeningen met hem, zolang de roundpen niet bevroren was. Toen het gisteren niet meer zo hard waaide, liet hij Justine zien hoe hij tewerk ging met HiRise en Kir, trickle down van vaardigheden als het ware. Voor de gelegenheid kregen de paarden fotogenieke paarse bandages om.

We maakten een rustig ritje met Titan en Harissa, kalm-aan wegens op de meeste plaatsen bevroren bosgrond. Ik trachtte R er nogmaals van te overtuigen dat ik na al die jaren nog de weg niet weet in het bos. Die paden veranderen dikwijls vanwege de bosbouwtractoren, in elk jaargetijde ziet het er sowieso weer anders uit, dichtbegroeid of juist open, en af en toe vindt (of maakt) R ook een nieuw paadje. Als ik ergens aankom (bij het 'pad van de dode vos' bijvoorbeeld), dan herken ik de plek heel goed maar ik weet niet hoe ik er moet komen en ook niet zo precies hoe we daarna naar huis kunnen. Dat is niets nieuws, het was tien jaar geleden al zo en de omstandigheden zijn nog hetzelfde: bosbouw, seizoenen etc. Het kan me eigenlijk ook niet schelen, zolang er maar bomen zijn en mooie vergezichten en Harissa's oren, en natuurlijk R die overal wél de weg weet. In Luxemburg-benedenstad verdwaalde ik destijds trouwens ook steeds.

Dan nu de laatste dagen van het jaar. Logees. -8° vanochtend en tegen donderdag misschien sneeuw.