Deze week was er het een en ander onverwachts. Dinsdag kwam Sunshine om de opleiding van HiRise een nieuw zetje te geven, om te beginnen longeren in de roundpen met zadel maar zonder hoofdstel. Zoals altijd ging het er dynamisch aan toe, maar af en toe stonden ze even stil voor wat uitleg. Ik zat het op het roundpenterrasje aan te kijken en het was grappig om te zien dat HiRise als er dan even niets van hem werd gevraagd, uit zichzelf keurige drafrondjes in de hoefslag inzette en er ettelijke rondjes mee doorging zonder dat er iemand naar hem omkeek, zonder te stoppen en zonder naar binnen te vallen, wat anders tijdens het 'officiële' longeren vaak wel gebeurt. Hij is slim en weet best hoe het hoort.
Donderdag heel vroeg paarden voeren en dan naar Luxemburg vanwege de verjaardag van mijn knieprothese. De chirurg was erg tevreden, ga zo door met fietsen en blijf vooral bewegen, over twee jaar terugkomen. Mooi zo.
Donderdagmiddag reden R en Justine op het groene pad, dat nu een modderige geul vol plassen is, langs een dode buizerd, zomaar plat op de grond met uitgespreide vleugels en met zijn hoofd in een plas. Een sneu gezicht, en ongekend. Buizerds zijn heel behendige vliegers, die vliegen zich niet tegen een boom te pletter. Vrijdag lag hij er nog. Na een mailtje met foto aan de AFSCA, die de vogelgriep in de gaten houdt, kwam er minuten later al een telefoontje terug dat er iemand zou komen. Pronto! Inderdaad kwam er al snel een garde eaux et forêts, we wezen de plek aan, ze maakte foto's en zou later op de avond terugkomen met de voorgeschreven handschoenen en dubbele plastic zakken om het dier mee te nemen voor onderzoek. De uitslag daarvan krijgen we waarschijnlijk niet te horen.
Na dat ritje bleek Justine haar gsm kwijt te zijn, waarschijnlijk onderweg verloren. Haar vader wist hem met zijn telefoon te lokaliseren, ergens in de buurt van Burnéchamps. R en Justine haastten zich met de auto die kant op terwijl het al een beetje donker werd, ze hobbelden illegaal over het bospad, en na wat geharrewar over de juiste plek vonden ze hem inderdaad, precies daar waar Kir tijdens de rit een paar rare sprongen had gemaakt op het hellinkje naar beneden. Eind goed al goed. Een prettig maar onverklaarbaar neveneffect van dat gehobbel was bovendien dat de drie onbegrijpelijke knipperende lampjes in de auto waar al door twee garages naar gekeken is zonder iets te vinden, opeens zijn verdwenen. Dat kan natuurlijk ook toeval zijn.
Gisteravond zouden we dan naar de kerstmarkt in Jamoigne. Stevige schoenen aan, jas aan, pet op tegen de kou, klaar om de deur uit te gaan. Maar plienk ploenk! de bel: de club des jeunes aan de deur. Het was even gezellig als elk jaar, ze dronken een biertje en we kregen de gebruikelijke koekjes. Na een half uurtje vertrok het hele stel naar het volgende adres. 70 adressen in totaal in het dorp in drie dagen tijd, waarvan sommige mensen niet thuis zijn, enkelen gewoon niet opendoen, weer andere hun koekjes in ontvangst nemen zonder de club binnen te laten, en bij de gezellige stommelen ze naar binnen. We vinden het een leuk idee en te waarderen dat ze ons oudjes niet vergeten, als een stel roodkapjes die oma een mandje met lekkers komen brengen. Deze keer was er geen père noël bij, dat is eigenlijk wel traditie.
Daarna vertrokken we alsnog naar de kerstmarkt, waar het druk was maar niet té, een grote dansgroep gaf een voorstelling, we aten Algerijnse hapjes die eigenlijk warm moesten zijn maar de frituurpan was en panne, en dronken gloeiendheet appelsap bij het kraampje van mijn meelleverancier.
Vanmiddag kwam Fred onze paarden en Sana beslaan. Er was wat verwarring hoe hij eerst vijf paarden bij Sophie kon beslaan en daarna vijf bij ons, waar hij normaal gesproken dan tien uur mee bezig zou zijn, wat onmenselijk is, maar het bleek toch te kunnen want er kwam nog een smid mee en het ging allemaal vlot. Bij HiRise hoefde niets te gebeuren dus eigenlijk ging het hier maar om vier paarden. Na afloop was er voor iedereen die wilde nog een Orval omdat de jeunes al onze gewone biertjes hadden opgedronken, Alex en zijn zoon en Olivier kwamen Lina ophalen, die met Maéva was meegekomen op de brede rug van Sana, dus het was een drukte van belang. Sana duurde het wachten iets te lang en ze deed een enorme plas op de betonplaat, Fred reed zijn busje slippend in de modder net niet tegen een omheiningpaal, en toen iedereen vertrokken was konden we de paarden loslaten, graan en hooi voeren, Océ brokjes voorzetten, nog even opruimen en toen was het wel weer even genoeg voor één dag.