Maandag liep ik 70 meter naar beneden in de straat naar een overbuurvrouw om even iets te vragen. Dat was op zich al bijzonder want meestal zwaai je naar je buren als ze langsrijden in de auto, een enkeling die een hond heeft uit te laten gaat te voet. Maar nu: laarzen uit, naar binnen, aan tafel, babbeldebabbel, nuttig en gezellig. Maar het allerbijzonderste aan dat bezoekje was de ontdekking, na al die jaren dat we geen idee hadden waar hij 's ochtends naar toe kuiert nadat hij bij ons zijn brokjes heeft gescoord: Nero! Nero zat daar bij de voordeur op een tafeltje, samen met zijn zwartwitte vriendin, uitgebreid te smikkelen uit keurige klaarstaande etensbakjes. Natvoer, alsjeblieft. Hij is daar vaste klant en slaapt ook regelmatig in hun houtschuurtje, waar ze speciaal voor hem een kattenluik hebben laten zagen. Ze wisten niet dat hij officieel van ons is, met chip en paspoort, maar er was geen twijfel mogelijk, het was absoluut Nero, 's zomers rood, 's winters zwart. Hij heeft het voor elkaar in het leven en door deze ontdekking verandert er niets. Het beste van twee werelden, het is hem graag gegund.

Verder was onze timing deze week extra goed. Voordat het ging vriezen sloeg R de palen van de vogelhuisjes de grond in, gisteren haalde ik een voorraad voer en bolletjes en installeerde de huisjes en vandaag is de winter begonnen.

De meeste sneeuw is alweer weg, maar het startschot is in elk geval gelost, met nachtvorsten die de komende tijd nog verder oplopen.