Er waren zoveel mijlpalen deze week, grote en kleine, dat ik beter even een opsomming kan geven. Helemaal geen foto's gemaakt deze week, dus o jee, alleen een lap tekst. Geheugensteuntjes.
Hooi. Dat is meteen de grootste mijlpaal, en vandaag was de eerste dag. Een baal tevoorschijn halen met de trekker, kijken hoe hij eraan toe is (een van de drie balen hooi overgehouden van 2024), en even nadenken hoe we alles vorig jaar ook alweer deden. Plastic in de grote blauwe ton met deksel, touw in een grote zak, en een kleine blauwe ton voor eventuele rumex. Die was er niet meteen, maar we weten de volgorde nu wel weer. Er zat een rand schimmelhooi aan de voorkant, die verdween de crossbaan in, maar de rest is goed. De paarden hadden de eerste lading vlug op en daarna was het weer grazen in het achterveld. We gaan per dag drie keer acht kilo voeren en 's avonds twaalf, en we bekijken of ze daar genoeg aan hebben. Vorig jaar werden ze te dik, met drie keer tien kilo plus vijftien 's avonds. Bij nachtvorst wordt het natuurlijk weer anders.
Op de zonnige dagen kwamen er hele grote groepen kraanvogels over, de meeste heel hoog, andere lager.
Mijn spinning fiets is vandaag een jaar in huis. Veel plezier van gehad voor de operatie, en erna is hij zelfs on-mis-baar. Als ik niet iedere dag twee keer fietste, zou de knie zeker verstijven. In al die tijd maar één keer overgeslagen (weekend weg) en één dag slechts twee keer vijf minuten wegens drukdrukdruk. Ik hou goed vol, en het is nog steeds niet saai. Terwijl ik fiets, houd ik de getalletjes in de gaten, bedenk wat ik de rest van de dag wil doen of denk na over iets anders, en span me verder gewoon in. Nog steeds zonder muziek en met max 25 Watt weerstand.
In het bos langs ons groene pad worden sparren gezaagd. Twee markeringen: scolytes, en een: gezonde bomen. Normale bosbouw. Boven bij het bord van de niet-bestaande picknicktafel is ons hele uitrijpad versperd door gezaagde beuken, takken en kruinen. Overal langs de weg liggen dikke beukenstammen. Het weekend was er weer jacht, maar niet dichtbij. De geraniums op de composthoop en de potten schoongemaakt. Ook maakten we in het weekend het huis schoon. Dat is geen mijlpaal, maar als je ermee klaar bent voelt het even zo, tot het weer begint te vervuilen (vrijwel onmiddellijk).
En dan de mijlpaal 'van de eeuw': we hebben een nieuw dekbed. Eindelijk dan toch, of misschien juist: nu al? Het vorige hebben we 36 jaar gehad. Is dat nu lang of juist niet? Lang geleden toen ik het eens liet reinigen, vroeg ik aan de daar werkzame dame hoe lang een dekbed normaal gesproken eigenlijk meegaat. O, een generatie of twee, drie. Dus zo bekeken waren we maar net op de helft. Aan de andere kant, voordat ik een nieuw dekbed bestelde nu het oude wel erg dun was geworden, las ik eens wat websites. Daar dezelfde vraag. En? 'Een dekbed gaat ongeveer zeven jaar mee'. Als dat waar was, was ons oude zwaar overjarig. Maar goed, dat was een site waar men dekbedden wil verkopen. In elk geval voelt het nieuwe lekker warm aan, een soort heerlijk knusse donscocon, zodat ik zin heb om vroeg naar bed te gaan en er laat uit te komen. We kunnen er weer tegen, zeven jaar of drie generaties, we zullen het meemaken.