Vanochtend was het echt helemaal windstil, en het werd tijd om de rumex-stelen van het vorige hooiseizoen in de fik te steken voordat we de nieuwe hooivoertijd ingaan, binnenkort.

Océ slaapt er allang niet meer op, in de ton, dus het kon.

Het was maar een klein stapeltje, goed droog, zo weg. De paarden waren in het ruïneveld en Kir en HiRise kwamen pas kijken wat we aan het doen waren toen het al bijna opgebrand was.

Zo lang als die twee paarden met het konijn ('what's a bunny Julia!') deden ze er niet over, maar ze moesten echt wel even kijken, HiRise kwam voor alle zekerheid niet achter Kirs brede rug vandaan. Maar Kir is nieuwsgierig en ook dapper en met een licht omtrekkende beweging raakte ze er voorbij. Nog even snuffelen maar niet te dichtbij en het was weer goed.

Aan het eind van deze grijze dag brandt binnen ook de kachel. Herfst is zo fijn.