rss     193937
logo
 
vrijdag 18 augustus 2017

Sterke Cappuccino

In de felle lentezon dronken we onze espresso op het terrasje bij de roundpen. Tussen de middag zaten we er weer met ons brood maar dan in de wind, en tijdens de verkenningswandeling rond het veld schuin tegenover het huis en bij de ruïne, waar alweer wat baksteen naar beneden was gekomen, raakte het steeds verder bewolkt.

Aan het eind van de middag gingen we erop uit met Jay, Stracciatella en Cappuccino in het bos achter ons huis waar vorig jaar alle sparren gekapt zijn, en in het beekje. De vorige keer was het even de vraag hoe Cap aan de overkant van het beekje kon komen. Vooruit, met alle vier benen tegelijk. Deze keer aarzelde ons beestje niet. Hop, erin. Stukje lopen door het stromende water, ook prima, en dan gewoon de andere oever weer op alsof het niks is.

capthumbnail

Verderop klommen we omhoog langs de steilste helling in de wijde omtrek. No problemo voor de kleine Cappuccino. Jay lieten we boven een tijdje loslopen, graasgraasgraas, en ze hield het lang vol in haar eentje. Totdat we allemaal om de hoek uit het zicht verdwenen waren, toen kwam ze in rengalop achter ons aan. Alleen in het bos rondwandelen is tot daar aan toe als er lekker groen gras staat, maar niet te lang. Stel dat je wordt achtergelaten, poehzeg.

Dergelijke rampscenario's hoeft Cap niet te vrezen, die dribbelt nooit ver van haar moeder vandaan.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR