rss     198546
logo
 
dinsdag 21 november 2017


Waarwasik

Okee. Het heeft een deel van de nacht en de hele dag geregend en zodoende kan hier na weken hitte en droogte eindelijk een min of meer normaal leven worden hervat. Het gras kan weer groeien. De laatste dagen werden we steeds zorgelijker en, het moet toegegeven, humeuriger. Er werd aldoor wel onweer voorspeld en 'kans op een bui' maar wij wisten onderhand beter. Huh, kans op, zeiden we dan tegen elkaar, daar zal wel weer niks van terechtkomen. En inderdaad. Niks. Week in week uit.

Wat is dat heerlijk, regen. En zo lekker koel, 16° overdag. Geen vliegen. Gewoon buiten lopen zonder gevaar voor verbranding of een zonnesteek, en 's avonds zelfs zomaar een JAS aan. Ongekend. Geweldig.

Dus. Waarwasik. Zaterdag zette ik onze verhuisdozen op 2ehands.be, ook wel weer een mijlpaal. We gaan toch niet meer verhuizen. Nou. Als u eens behoefte hebt aan een doorlopend piepende gsm en ratelende mailbox, bied dan online iets 'gratis af te halen' aan. De eerste reactie is de gelukkige en de rest heeft het nakijken. Het ruimt de stapel waar we vanafwillen in de garage alvast een beetje op. De afhaler was een onbekende uit Arlon met zijn paardengek dochtertje, wat leidde tot paarden aaien, paardenverhalen en we bleken wat gemeenschappelijke paardenkennissen te hebben. Met zulke mensen kun je praten.

dozen

De zondag besteedden we op het terrasje bij de roundpen in de schaduw van de eik aan zadels en tuig poetsen en invetten, wat diepe indruk maakte op Olivier, die toevallig langskwam en er nu onwrikbaar van overtuigd is dat wij dat elke week doen, terwijl het slechts ter voorbereiding was van de Transsemoisienne en die is maar een keer per jaar.

Sophie kwam langs met een last-minute-uitnodiging voor haar eigen transsemoisienne, waaraan ik eerst besloot nog gauw mee te doen en vervolgens heel verstandig toch maar niet. Een hoop heisa om 60 km verderop door mooie bossen en beekjes te gaan rijden terwijl we thuis ook bossen en beekjes hebben, waar we amper aan toe komen.

Maandag maakten we met 'de nichtjes' (van een ex-collega van R) de inmiddels traditionele wandeling door het bos. Dat Stracciatella er per ongeluk eentje afbokte vonden ze niet heel erg. Het was immers niet expres, en het kwam eigenlijk doordat het zadel een beetje losjes nagesingeld was (door mij). We kwamen pas na donker thuis en de meisjes vonden het geweldig.

Dinsdag en woensdag zaten we de hitte maar zo'n beetje uit. Spelletje, bank, boek. Warm.

Donderdag had ik daar genoeg van en ondanks wederom 33° ruimde ik de sellerie en vrijdag de hooibox op. Achterstallig werk. Alles ziet er nu weer piekfijn uit, ik heb weer zicht op alle spullen, en het is schoon.

En vandaag kwam Fred alle paarden rondom beslaan. En het regende dus. Nu kunnen we weer verder.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR