rss     187012
logo
 
zaterdag 29 april 2017

Leven op het land

Als ik ergens een hekel aan heb is het bedrijven die toezeggen dan en dan te komen maar niet komen opdagen. Woensdag was zo'n dag. Onze oprit is half af, Mannetjes, hophop aan het werk, maar nee. Het bleef de hele dag stil. Niet goed voor mijn humeur.

Donderdag was het andere uiterste. Om zeven uur werden we gewekt door Duits gepraat onder ons slaapkamerraam. De dakdekkers, voor het vervangen van de daklijst. Ze kregen het in een dag hard doorwerken af. Bravo. Het huis ziet er weer een beetje affer uit.

Ook de opritmannetjes kwamen, maakten het gele weggetje af (de oprit naar de boxen), en kregen zelfs het betegelen van de parkeerplaats rond. Rest alleen nog voegen en grind storten.

Na zes maanden stilte op de bouwplaats van Chantal aan de overkant verscheen daar opeens een graafmachine en een zandauto, die de hele dag druk waren met egaliseren en afvoeren.

Ongevraagd en onverwacht kwamen er twee gemeentewerkers voorrijden met een heel klein graafmachientje. Er is heel weinig waterdruk, wat misschien kon komen door roest in de aansluiting. Om daar achter te komen groeven ze onze waterleiding op, en inderdaad, het water moest door een piepklein gaatje. Meteen werd de doorstroming indrukwekkend veel groter. Zodra ze vertrokken waren zakte die echter weer compleet in, zodat ze maandag nog een keer moeten komen.

Tot slot kwam Olivier vertellen dat Maeva met een gebroken sleutelbeen en waarschijnlijk een hersenschudding in de kliniek lag. Alleen op buitenrit, altijd riskant.

De vrijdag was aanzienlijk minder veelbewogen. Het stuk stof dat in Les Bulles diende om het dakraam te verduisteren legde ik rustig fluitend onder de naaimachine ter opvrolijking van de logeerkamer, die ik er een beetje kaal en leeg vond uitzien. Nu zelfs de sjablonen uit de opslag tevoorschijn zijn gekomen, kon ik er een genoeglijk stukje plattelandsleven van maken.

stencil

We maakten deze week een paar keer een avondrit. Geen last van vliegjes, wel veel vogelgefluit, en goed licht tot tien uur. De paarden vinden het ook leuk om er 's avonds nog op uit te gaan. Er is dan meer wild op de been, zodat ze regelmatig stokstijf stilstaan omdat ze iets horen, wat dat weten wij ruiters niet.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR