rss     198546
logo
 
dinsdag 21 november 2017

Kortweg

O o o wat loop ik weer achter, terwijl ik dringend van alles wil vastleggen voor volgend jaar, en daarna en daarna. Niets aan te doen, kort samenvatten en verder maar weer. Het is niet dat wij zelf een overschot aan logbaars uitzetten. C'est pas nous, c'est les autres .... Er gebeurt gewoon heel veel in Suxy.

Zo keken we hoe na de zware sneeuwval de hoofdweg werd vrijgemaakt, onder het toeziend oog van vijf gemeenteambtenaren. Met grof geweld duwt een gele machine met graafschep de door het gewicht van de sneeuw over de weg gevallen berken en afgeknapte dikke takken de berm in, drukt door totdat ze breken en laat ze daar dan zo liggen. 'Die bomen langs de wegkant hebben toch geen waarde', de mentaliteit van een gemeente vol houtexploitanten.

Daarna konden we er niet door op ons eigen weggetje. Even geduld, een filmploeg nam een scene op bij de ruïne. Wij willen wel meespelen, bood R spontaan aan. Dat werd moeilijk legde de regisseur uit, want het ging juist om de desolate sfeer. Verlaten jachthuis. Mistflarden. Doodse stilte. Daarvoor zijn ze bij onze ruïne aan het goede adres. Het is een Vlaamse film, die toepasselijk D'Ardennen heet, hij komt uit in het najaar en in een van de scenes zal in de buurt van een eenzame bouwval een opvallende, I+R-vormige leegte te zien zijn.

Verder kwamen we al wandelend met Titan en Jay op het bruggetje over de Vierre een dorpsgenoot tegen, de broer van de dame van wie we ons ruïneveld gekocht hebben. Hij heeft zo'n mooie voornaam. Ik stel mij voor hoe een jong boerenechtpaar 85 jaar geleden besloot hun zoon Zéphyr te noemen. ZuidWestenwind. Prachtig. Hij was ook aan de wandel, onder andere om te kijken hoe het met de bevers stond. Bevers. Dat hoorden we voor het eerst, dat er bevers zitten in het beekje waar wij wekelijks langs lopen. Volgende keer goed opletten.

Intussen is de sneeuw grotendeels weg, maar niet helemaal. In het weiland aan de overkant ligt nog wat en nu wordt er alweer nieuwe voorspeld. Nou ja, zolang de paarden maar pret hebben, alles beter dan regen. Zo was het twee weken geleden.

harissaopdeberg

Ten slotte de stand in huis. De tegelzetters zijn zo goed als klaar. De schilders beginnen met de afwerking. Het bad staat, maar verder nog niets. Het luik naar het vlierinkje is geplaatst maar scheef, dat moet over. De timmerman is de traptreden komen meten. De architect wilde weten of zijn zoon was meegekomen, een forse jongen. Hm. Ik vond hem niet bijzonder groot, maar hij had blauwe ogen. Dat wist de architect dan weer niet. Merkwaardig. Zoiets valt je toch op, welke kleur ogen de zoon van de timmerman heeft? Mannen zijn daar niet zo goed in, blijkt wel weer.

Vorig weekend heb ik in het nieuwe huis geslapen. Comfortabel was het niet (de dixi is 's nachts in de regen een heel eind weg), maar het is daar wel veel leuker wakkerworden dan in Les Bulles. Al is het pas februari, er fluiten al zoveel vogels, en het licht is er zo helder dat je weet dat het voorjaar dichtbij is.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR