rss     196735
logo
 
zondag 22 oktober 2017

Nog een mijlpaal

Ik was een mijlpaal vergeten te noemen, en dat terwijl het een kleine maar ingrijpende is. Voor mij dan, R zat er niet mee, en weinig mensen zullen met mij meevoelen, maar het is ook niet zo dat ik helemaal de enige ter wereld ben die zo is ingesteld: ik word gek van onnodige geluiden.

Als geluid ergens toe dient, kan ik het hebben. Het gejank van kettingzagen als er zo nodig ergens een bos om moet of het gebrom van een tractor die gewoon zijn nuttig werk doet: niks aan de hand. Het is fijn als het aan het eind van de dag ophoudt maar ik word er niet stapel van.

Maar overbodig geluid, nee. Een onbestemd rammeltje in de auto, het gezoem van een airco, bladblazers, dat soort dingen. Een buurvrouw die 's ochtends bij het wegrijden altijd even naar de kinderen toetert, daar moet ik heel heel erg mijn best voor doen om die niet uit haar auto te sleuren nog een beetje sympathiek te vinden.

En nu hadden we er de afgelopen periode zelf zo eentje in huis. Toen we het oude huisje kochten kregen we de eeuwenoude koelkast erbij. Het was geen mooie en ook geen erg schone, maar hij koelde en dat was handig, voor tijdelijk. Het 'tijdelijk' werd drie jaar. Het oude beestje draaide bijna onophoudelijk en het rinkelde. Het rinkelde met een hoog, irritant, zenuwslopend rinkeltje, en geen flessen die tegen elkaar aan rammelden maar gewoon de motor. Wat een opluchting telkens, als hij even zijn gemak hield.

Toen het huisje werd afgebroken dacht ik dat we eindelijk van hem af waren maar nee. In het huurhuis stond geen koelkast en dus verhuisden we hem mee. Rinkelrinkel rinkelrinkelrinkel rinkelrinkel. Toen hij dat op de kop af een jaar had gedaan kon ik er niet meer tegen. Je zou zeggen, toe, hou nog even vol, nog maar drie maanden en hij mag naar het stort, maar de maat was vol. Genoeg is genoeg. We sleurden hem de garage in, waar hij op zijn gemak kan rinkelen zoveel hij wil zonder iemand gek te maken. Eigenlijk zo gebeurd, steekkarretje eronder en hup. Nog net op tijd voor ik hysterisch werd.

En wat een opluchting. Iedere avond zit ik nu te genieten. Hij is weg. Het is stil. Afwezigheid van martelgeluid. Ik kan mezelf horen ademen en Het Ventje horen spinnen. Heerlijk. Ik had hem er natuurlijk veel eerder uit moeten gooien maar dan was de opluchting niet zo groot geweest als nu.

PS. En zeg. Ziet u dat tellertje hier linksonder? Dat tikt de dagen weg tot de verhuizing. Tiktiktik. Geluidloos maar zeker.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR