rss     194003
logo
 
maandag 21 augustus 2017

Nieuwigheden

Ik zit een beetje te hannesen met dit weblog. Elke dag gebeurt er teveel om op te noemen, vaak moet ik 's middags al diep nadenken wat we die ochtend ook alweer hebben gedaan, en tegen de tijd dat ik 's avonds achter de pc zit voor een logje is de fut eruit. Kom ik er een paar dagen of zelfs een week niet aan toe dan is het helemaal hopeloos. Dan komt het hooguit tot een paar highlights. Zo saai. Alsof er verder niets gebeurt! Totaal misleidend! Van foto's maken komt ook weinig. Geen tijd, of het regent. Ook al niet boeiend.

Er moet wat veranderen. Iedere dag een logje, net als vroeger, dan wordt het vanzelf interessant? Goed voornemen.

Afgelopen week moet dan maar ongelogd de vergetelheid in, en dat terwijl ik naar de Grote Stad was (Luxemburg) met allemaal Mensen, veel meer dan er wonen in Suxy, en over gisteren heb ik het bijvoorbeeld ook niet, al kwam toen het schuurtje af zodat nu de trekker, de bak, de maaier en de aanhanger droogblijven ook al regent het dat het giet, en eergisteren komt evenmin aan de orde, toen R de hele ochtend in het huis van kennissen heeft zitten wachten op de mazoutman, nadat we de sleutel hadden gevonden die in het Vlaams 'onder de mat' zou liggen maar door de Franstalige buurman 'sous le mât' was gelegd. Inderdaad heeft dat huis een soort mast bij de voordeur, waar precies een sleutel onder past.

Maar dat komt allemaal niet aan bod. Want vandaag, zondag, gebeurde er in het dorp alweer allerlei nieuw belangwekkends. Het begon bij de ruïne. Daar waren twee mededeelzame jongemannen met kettingzagen het hele terrein om het gebouw kaal aan het maken, zodat ze er straks goed bij kunnen met hun bulldozers en hun puincontainers. De ruïne wordt namelijk na vijftig jaar verwaarlozing gerenoveerd. Nou ja, herbouwd. Nou ja, er komt een nieuw huis, geen kasteeltje maar een gewoon rechttoe-rechtaan huisje met schuin dak. Eind oktober beginnen. Een mijlpaal in de geschiedenis van het dorp.

Toen we dat verwerkt hadden, longeerden we de paarden en verhuisden we ze naar het ruïneveld. Dat staat vol hoog gras, eigenlijk veel te veel, en daarom zetten we ze voor 's nachts terug in het afgegraasde veld aan de overkant, om te voorkomen dat ze zich zoals dat heet 'te barsten eten'. Geleidelijke overgang, is de bedoeling, en goed grasbeheer.

Terwijl we stonden te kijken hoe ze zich tevreden een weg aten door hun nieuwe weiland, stopte er een Britse auto vol joden. Dat zeg ik niet om het een of ander maar als alle inzittenden voorzien zijn van baarden, keppeltjes en pijpekrullen kun je daar gevoeglijk een religie bijpassen. Spraken wij Engels? En wisten wij soms een huis te huur voor komende zomer? Dat huis daar in aanbouw bijvoorbeeld, dat zou tegen die tijd toch wel klaar zijn? O, was dat van ons? Wilden wij dat niet verhuren? Echt niet? Ah, toe nou? Een ander huis dan in deze omgeving, zo heerlijk rustig? Uiteindelijk stapte R bij ze in de auto en reed een paar adressen met ze langs, onder andere bij de boswachter, die dat op prijs stelde. Wieweet wat ervan komt.

Toen ze R terugbrachten, wilden ze hem 20 euro geven voor de moeite. Misschien dat dat in Engeland gebruikelijk is, maar hier was het nog niet eerder vertoond.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR