rss     195406
logo
 
zondag 24 september 2017

Lentilles

Er was meer dan één mijlpaal, zei ik, maar ze pasten niet allemaal in één logje. Bij de komst van de betonspuit vergeleken was die andere mijlpaal een peulenschil maar toch.

Namelijk. Voor het eerst van mijn leven heb ik zachte lenzen. Meer dan een jaar geleden verdween mijn linkerlens met het spoelwater door de afvoer en er kwam maar steeds niets van het bestellen van een nieuwe. Drukdrukdruk hè.

Eerlijk gezegd was het leven eigenlijk best makkelijk met maar één lens. Als men even snel iets wil lezen knijpt men het belensde oog dicht en voilà, het onbelensde kan van heel dichtbij alles prima ontcijferen. Ook handig bij het bedienen van priegelige gespjes tijdens het paardrijden, want te paard wil men natuurlijk ook niet dood worden aangetroffen met een leesbril op. Een oog voor in de verte en een voor dichtbij, het kan.

Ik had wel het idee dat het niet helemaal orthodox was wat ik deed maar dat viel mee. Tijdens het preventief medisch onderzoek biechtte ik alles op aan de dienstdoend oogarts. O zei zij, dat is prima, als uw hersenen dat aankunnen kunt u daar zo mee doorgaan. Dus ik zat goed. Flexibele hersenen ook nog, mooi meegenomen.

Toch bedoelde ze waarschijnlijk niet 'voor de rest van uw leven'. En gewoon met twee ogen in de verte kunnen kijken leek ook wel weer eens fijn. Toe dan maar.

Intussen was de rest van de wereld echter voortgeëvolueerd en iedereen draagt inmiddels zachte lenzen, beweerde de oogmeetkundige jongeman in het lenzenpaleis. Hoe lang ik al harde lenzen droeg, wilde hij weten. 'Sinds 1974, oogmeetkundige jongeman', antwoordde ik naar waarheid. Hij verbleekte. Toen was hij nog niet eens geboren. De Tweede Wereldoorlog was nog maar net achter de rug. Het was heel, heel lang geleden.

Mijn eerste lenzen waren zelfs nog van echt glas, ik overdrijf niet. Je moest er twee weken aan wennen en echt oefenen met inzetten en uitdoen. Nu klink ik net als R ('mijn eerste pc had twee harde schijven van 5 Mb') maar zo was het. Wij hebben gewoon veel meegemaakt.

Hoe dan ook, om niet de enige ter wereld te zijn met lenzen die bijna nergens meer te vinden zijn, heb ik nu een paar zachte om te proberen. Flinke flappen. Ze zitten goed, ik zie goed en het in- en uitdoen is een crime maar dat zal wel wennen. Hiermee kwam er een eind aan een tijdperk. Veertig jaar, alsof het niets is.

Als curiositeit kan ik nog melden dat lenzen en linzen in het Frans allebei lentilles heten.

couscous

Over eten gesproken, en om dit logje een meer algemeen belang mee te geven, maakte R een foto van ons avondeten, couscous met merguez, paprika's en ui uit de oven en geconfijte citroen. Dat kon ik veertig jaar geleden nog niet maken. Alweer een mijlpaal en heel lekker.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR