rss     194006
logo
 
maandag 21 augustus 2017

Overvol

Pfff, vandaag was zo'n dag dat er net wat te veel omgaat. Even bijkomen, en snel loggen voor later anders verzinkt het in de volte der oceanen.

Om te beginnen was er gier. Olivier zou donderdag net als twee jaar geleden een paar tanks (à 8000 liter) gier op de weilanden brengen. Dat was na twee weken droog weer, en regen voorspeld voor vrijdag, de ideale dag. Natuurlijk kwam hij niet, we zijn dat al van hem gewend, maar vanochtend toen we bij de paarden aankwamen zagen we dat hij toch begonnen was.

Nadat we nog gauw een stukje van de inrit aan de overkant verhard hadden met een paar kruiwagens stenen van de bouw, kreeg hij zijn zware lading (vijf tanks) erin voordat de regen losbarstte. In het ruïneveld kreeg hij de tractor de helling niet op, de bodem was te nat en te glad.

Dan maar van bovenaf het veld in, tegen de tijd dat hij dan moest draaien was de tank in elk geval half leeg. Alleen heeft dat veld bovenaan geen ingang. Snel schroefden we twee latten van de omheining en trokken een paal uit de grond en toen kon hij erdoor. Als hij gisteren was gekomen was dat allemaal niet nodig geweest maar de klus is in elk geval weer geklaard en over twee jaar lees ik gewoon dit logje terug en weet ik wat ons te doen staat. Onmisbaar, zo'n weblog.

Intussen stapelden de Mannetjes door, een vrachtwagen kwam nieuwe stenen lossen en ik maakte praatjes met meerdere buren en kennissen. Altijd veel aanloop als er op ons weggetje wordt gewerkt. R groef een nieuw paaltje in ter verbetering van de omheining bij de boxen. De paarden hingen wat bij de boxen rond zoals altijd als daar wat te beleven is.

Opeens viel ons Jay op, die wel erg geagiteerd box in box uit liep, Harissa dwarszat en bijzonder kwaad keek. Heel anders dan we van haar gewend zijn. Ze trapte naar haar buik en keek steeds woedend om, maar rolde niet. Insectenbeet, koliek, ja of nee? Aan die buik was niets bijzonders te voelen. Veearts bellen ja of nee?

Ik sprong in de auto om Sophie om raad te vragen. Die ging meteen mee kijken. Tandvlees, bovenste ooglid, mest, check. Maar eens een stukje longeren. Dat zag er normaal uit. Weer terug in de box kreeg ik een flinke oplawaai van een zwiepend achterbeen tegen mij knie, beter opletten voortaan. Een paardenhoef is harder dan een moker. Maar even later werd ze wat kalmer, R haalde brood in Les Bulles zodat we wat te eten hadden terwijl we een oogje op haar hielden in haar box en het liep met een sisser af.

Geen ritje dus met een koliekpaard in de trailer naar de dierenkliniek in Luik via de eerste hulp in Libramont om mijn in het bos teruggevonden knieschijf er weer in te zetten. Drama's kunnen in een klein hoekje zitten. Gelukkig bleef het bij een onprettige middag voor Jay en een blauwe plek voor mij.

Om het af te ronden maakten we de omheining van het ruïneveld weer in orde, groeven paaltje nummer twee bij de boxen in, voerden de paarden en spanden het schrikdraad op zijn plaats. Toen was het wel weer genoeg voor een dag. Morgen staat nog een paaltje ingraven op het programma, alsmede de paarden een beetje achter hun oren kriebelen, en verder liever geen agitatie.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR