rss     198544
logo
 
dinsdag 21 november 2017

Diep

Terwijl de mist dichter werd en de avond dreigde te vallen, groeven I+R een gat. Het moest een meter diep worden en ongeveer 50 cm in het vierkant.

Het is zo dat we om het huisje heen en achteraan in het weiland waar de boxen moeten komen, de omheining niet hebben laten doorlopen, daar staat nog draad. Destijds leek ons dat handig vanwege de bouwwerkzaamheden, maar inmiddels niet meer.

Daarom hebben we eendrachtig besloten het restant houten omheining nu alsnog te plaatsen en dat gewoon zelf te doen. Als Olivier in zijn eentje twaalf boomstammetjes kan ingraven voor een schuilstal moet 175 meter omheining ons ook wel lukken. De omheiningpalen zijn weliswaar op, die moeten eerst besteld worden, maar twee poortpalen hebben we nog wel. Flinke palen, 2,60 m lang en 16 bij 16 cm. Zwaar ook. Een goed begin.

Een gat van een meter diep graven is helemaal niet zo makkelijk. De eerste 50 cm gaat nog, al zitten er veel stenen in onze grond, maar daarna wordt het behelpen. Het gat is te smal om het losgewerkte materiaal met de spa omhoog te werken, en daarom hadden we de taken verdeeld.

Stel u voor dat R een tijdje staat te spitten tot er genoeg zand en stenen zijn losgewrikt. Stel u vervolgens voor dat ik aan de rand van het gat liggend op een stuk karton met mijn bovenlichaam in het gat hang om het losse spul daar beneden in een klein emmertje te scheppen, dat daarna door R wordt opgetakeld en leeggegooid, waarna hij weer een tijdje spit, en dan mag ik weer. Dit alles terwijl de mist zo dicht is dat hij uit de bomen drupt. Hebt u beeld? Erg hè?

Maar het was heel anders. Zo werden de werkzaamheden bemoeilijkt doordat ik telkens de slappe lach kreeg als ik met mijn hoofd ondersteboven in het gat hing. Ik moest dan denken aan een bordje dat je vroeger wel in magazijnen of saaie kantoren kon zien hangen: 'Maar jongen, werk jij hier!? En je kon zo goed leren!'. Pas als ik was uitgelachen kon het graafwerk dan weer verder.

Met andere woorden, we hadden een hoop pret. R had mij trouwens overgehaald om eraan te beginnen met het argument dat het weghalen van dode bomen en stekelstruiken uit de bosranden, vorig jaar, veel meer werk was geweest dan dit maar dat we dat toch ook met plezier hebben gedaan. Daar had hij gelijk in. Van alle werk rond het huisje was het werk in de bosrand verreweg het leukst. Laat ons maar buffelen, dat doen we het liefst.

Alsof het allemaal nog niet grappig genoeg was, liet de architect weten dat er morgenochtend ter voorbereiding van de bouw een bedrijf komt voor drie proefboringen. Woehaha. Hoeft niet meer, wij weten al waaruit onze grond bestaat. Maar het is wel interessant om te zien met wat voor zwaar materieel die watjes komen aanzetten voor hun boringen. Ha. Wij doen zulke dingen gewoon met de hand.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR