rss     196761
logo
 
zondag 22 oktober 2017

Welkom thuis

Hèhè, eindelijk dan toch. De eerste maand van Harissa's kostschoolleven zit erop en ze is weer thuis bij Jay en oom Titan. De manier waarop ze de trailer inging, leidde bij wat toeschouwers tot de opmerking: 'o, ik zie het al, een paard dat is opgeleid door Sunshine'. Onberispelijk, met andere woorden. Zo'n paard zou iedereen wel willen hebben, maar Harissa is lekker van ons.

Weer thuis waren de paarden al snel weer aan elkaar gewend. Even wat galopjes en een enkele bokkesprong en er kon samen gegraasd worden. Zoals altijd Jay en Harissa onafscheidelijk zij aan zij, en Titan een stukje verder. Toen Harissa weg was, hield Titan voortdurend een oogje op Jay, het zou hem niet gebeuren dat we hem nóg een vrouw afkaapten. Nu kan hij ontspannen en hoeft hij niet meer steeds zo alert te zijn. Ze zijn weer compleet, een pak van zijn hart.

welkomthuis

Ik weet niet of Harissa het zelf een lange maand vond, maar ik wel. Ik heb nu begrip voor de moeder wier kind op een dag aankondigt: 'nou, ik ga een jaar backpacken, dag hoor'. En dit was dan nog maar een maand. Het liefst had ik afgedwongen dat we elke dag zouden mailen of skypen, maar dat vindt het kind zelf dan weer helemaal niet nodig. Ze is toch groot nu, en kan alles? Zo dacht ik althans zelf op haar leeftijd (omgerekend naar paardjaren), jammer dan voor moeder die zich thuis zorgen zat te maken of iedereen wel aardig genoeg zou zijn voor haar kind.

Hoe dan ook kwam ik tot een belangrijke conclusie: niets fijner dan je eigen drie paarden thuis in je eigen weiland. Home sweet home.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR