rss
logo
 
donderdag 14 december 2017

Verse en gedroogde vijgen

Nu zal ik eens een fijn recept online zetten, ter compensatie en om het idee uit de wereld te helpen dat het hier altijd rozengeur en maneschijn is. Ten eerste is er inmiddels geen maan meer maar zijn er regenwolken en ten tweede is er van rozengeur ook geen sprake. Integendeel.

Het gaat zo. Titan en Jay zijn naar de overkant verhuisd, omdat het gras in het ruïneveld op is. Normaal moet het oude weiland dan gesleept worden om de mest te verspreiden zodat akelige wormen en eitjes uitdrogen en doodvriezen, maar omdat we nog steeds geen tractor hebben, kan dat niet. Wat we wel hebben is een paardenmesthoop waar de mest van vorig jaar al aardig tot compost is vergaan, een kruiwagen, een mestvork en ikzelf.

Het recept is verder eenvoudig. Men (ik) rijde de kruiwagen naar het begin van het land, scheppe de verse en gedroogde vijgen erin met de spitvork en als de kruiwagen vol is, rijde men omhoog naar de hoop en make deze hoop groter. En groter en groter en groter. Gewoon da capo al fine oftewel redo from start. Het hoeft niet in één dag af, en na vijf kruiwagens vond ik het welletjes, maar ik kan zonder overdrijving zeggen dat men (ik) van een middag mestkruien heel wat vermoeider thuiskomt dan van een hele dag paardrijden.

Het hoort er gewoon bij, denk niet dat ik me beklaag, daar is helemaal geen reden voor. Ik hou wel van wat gezonde lichaamsbeweging in de buitenlucht, en bovendien, zoals iedereen weet, stinkt paardenmest niet.

Dit recept is gegarandeerd goed voor uw lijn. Eet smakelijk.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2017 - powered by InR