rss     195338
logo
 
zaterdag 23 september 2017

Van stilstaan en hollen (2)

Goed, was maandag dus een avontuurlijke dag, althans de avond, dinsdag was het de hele dag prijs. Om te beginnen wisten we nu dat Titan de komende paar maanden blijft waar hij is, en als Harissa door Sunshine wordt ingereden geldt voor haar hetzelfde. Bovendien liet de leverancier weten dat hij over drie tot vijf weken de omheining komt plaatsen. Dat betekent dat we dan wel een mooie omheining hebben maar nog geen paarden in de wei. Eindelijk concrete feiten. Nu kon ik Sophie gaan vertellen dat we een paar van haar paarden kunnen hebben, voor wat leven in ons veld.

Eerst ging ik even kijken hoe het met Harissa gaat, die nu in een kleine kudde in een hele grote achterafgelegen wei (7 ha) langs de Vierre staat. Verrassing. Want wat was daar nog meer te zien, in die weide? Wilde dieren!

moeflons

Moeflons. Voor het eerst zag ik ze in het echt. Een bok met grote kromme horens, drie geiten en drie kleintjes. Foto's van telefoonkwaliteit, maar er was geen tijd om thuis de camera te halen en mijn gsmmetje heeft geen zoem. Harissa staat er ook nog op, die bruine linksboven.

Daarna naar Sophie. Afgesproken, Harissa komt bij ons in de wei samen met Raissa, een oudere Arabische merrie. Fijn. En kon ik nog iets anders doen? Zolang wij zelf geen paarden hebben, is er tijd over, het voeren is voorbij omdat de paarden buiten staan, en ik wil wat te doen hebben. Nou, hm, als ik wou kon ik les trois pies wel borstelen, drie jonge roodbonte merries die nog niets kunnen. Het borstelen is niet bedoeld om ze schoon te krijgen maar om ze eraan te wennen dat een mens zich met ze bemoeit. Als bijvoorbeeld straks de hoefsmid komt, is het handig als ze al gewend zijn hun poten op te tillen als iemand ze dat vraagt. Een echt geduldwerkje. Just my luck dat het nu net alledrie bonten zijn, en trekpaardmodellen bovendien. Nu ja, een te beleren paard moet men niet in de bek kijken.

Vervolgens sloegen we thuis alvast wat paaltjes rond het zwembadveld, dat nog niet van schrikdraad was voorzien. Altijd een leuke bezigheid, paaltjes slaan. Straks draadtrekken als het weer het toelaat.

Later die middag kwam ik terug om met het nieuwe werk te beginnen, maar er kwam niets van. Net op dat moment werd Vanille op drie benen hinkend binnengebracht. Gapende vleeswond in het rechterachterbeen en dan bedoel ik ook gapend, tussen al het bloed en de lappen vlees door was het bot zichtbaar. In het prikkeldraad blijven hangen. Het web is vast blij dat ik daar geen foto van heb. In een paardenweide hoort geen prikkeldraad, maar het is nog lang niet overal vervangen. Dat is duur, maar een goed paard kwijtraken is duurder.

Na behandeling door de veearts, waarbij ik nog geassisteerd heb door het aanreiken van enorme lappen verband besmeerd met liters zalf, werd het hele been ingepakt in roze crepeverband (Olivier: 'heb je geen andere kleur?') en zo werd Vanille op stal gezet. Het is de vraag of het goedkomt en het gaat in elk geval lang duren. Door deze ramp was ik ook dinsdag weer laat thuis met eten.

Met paarden heb je altijd wat, maar zo'n prikkeldraadongeluk zal ons in elk geval niet overkomen.

*** Update, of eigenlijk een communiqué: Met Vanille gaat het alweer veel beter. De veearts heeft het verband verwisseld toen ik er niet was, maar iemand die minder consideratie met de webgebruiker heeft dan ik, had een foto op haar gsm: die wond is wel groot maar ziet er schoon uit, veel beter dan gisteren. De prognose is teruggebracht van vier maanden uit de running naar twee maanden, en volgende week mag ze alweer vijf minuten wandelen. Ik weet gewoon zeker dat u dit allemaal wilde weten ***


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR