line
rss     180068
logo
 
zondag 22 januari 2017

Veulendressuur

Kijk dan. Cap kan al kunstjes. Kunstje 1: omhelsd en vastgehouden worden zonder spartelen.

kunstjes01

En het toppunt van de dag, kunstje 2: pootje geven. Zo gemakkelijk, Cap kan dat slapend.

kunstjes02

Wat zal de smid daar blij mee zijn, over een paar maanden ...


Buitenspelen

Woensdag reden we een rondje Straimont richting Neufchâteau van twee uur en drie kwartier, het was lang geleden dat we die kant op gingen. Ik had mij goed ingepakt met skiondergoed onder de jeans, ski-jasje en halsdoek tot over de oren en over de helm, dat beviel goed, het hield de wind tegen en ik kon mij toch bewegen. R vindt al die voorzorgsmaatregelen niet nodig en laat gewoon zijn oren bevriezen. Hij vond dat ik eruitzag als iemand uit de jaren zestig, met hoofddoekje. Ik hoopte 'Sophia Loren-look', maar we maakten het af op de Queen Mum, die rijdt ook nog altijd (90 jaar en mét knieproblemen), nog steeds voorzien van een onder de kin geknoopt hoofddoekje.

We konden er goed door want het kreupelhout tussen de 'grote' weg en ons pad was van de zomer gekapt, alleen had de storm vorige week twee dikke sparren dwarsover gegooid en we moesten van het pad af. Titan en Jay lieten zich niet kisten al stonden ze even klem onder de boomstam die zich geniepig onder de sneeuwlaag had verstopt. Onderweg waren enkele beheerste galopjes met voldoende grip mogelijk, en maar goed dat we dat getest hadden want op de terugweg, vlak bij het dorp, staan wat huizen en een boerderij waar volgens de paarden altijd wat engs gaande is. Er zijn daar plotseling tevoorschijn schietende honden, 's zomers grasmaaiers, tractors met hooirollen, en deze keer - horror of horrors - een minuscuul onbestemd rinkeltje, waardoor ze ervandoor schoten. Geen houden aan, zo'n 200 meter over beijsd en besneeuwd asfalt zonder mogelijkheden om links of rechts uit te wijken. Behaalde recordsnelheid 39 km/u, zoals vastgesteld door de gps. Wij blij dat we allebei stevig in het zadel zitten.

Aan het eind van de rit zijn de koude tenen eindelijk opgewarmd. We liepen af en toe een stukje naast het paard maar dat helpt niet tegen koude voeten als er sneeuw ligt, zo bleek. De zolen van western laarzen zijn berekend op warm woestijnzand, niet op sneeuw, maar snowboots passen weer niet in de stijgbeugels. De paarden zelf hebben kennelijk nooit last van koude voeten, of zelfs een koude buik. Rollen in de sneeuw, dat is pas lekker.

etenenslapen02

Vanmorgen maakten we een boswandeling met Stracciatella aan de hand en Cap los mee. Ze dribbelt vlijtig voort naast moeder en blijft niet achter om hier en daar te snuffelen. Er werd 100 m turquoise touw geleverd en R knoopt daar mooie touwhalsters van, met double overhand knots, een fiador knot en een leertje. Voor Cap is zelfs het kleinste nog een beetje 'op de groei'.

etenenslapen

We deden het haar toch even om, alleen voor de foto, want wij laten natuurlijk geen halsters om in de wei, al helemaal niet bij een veulen dat vandaag precies een maand oud is. Voor haar mogen we allemaal wel even happy birthday! zingen. Ja?


Sneeuwvermaak

Leve de profielzolen. Zonder die zooltjes hadden we gisteren en vandaag binnengezeten, want als het niet vriest valt er met die sneeuwklonters in de hoeven niet te rijden. En moet je nu eens kijken wat daar aan komt.

uitsleeen

We testen volgens plan het sleeën uit. Dat ging goed.

Yeehaw!!! Je moet toch niet dénken aan een rustige oude dag ... Na afloop van de test reden we nog twee uur door het bos. Een heerlijke dag.


Met profielzolen

En daar gingen we. De eerste rit met hoefijzers-met-profielzolen was een doorslaand succes. Er was geen 25 cm bijgevallen 's nachts zoals was aangekondigd maar in totaal ligt er wel een cm of 20. De paarden glibberden hoegenaamd niet. Als er eens een schuivertje gemaakt werd, kwam dat doordat de bosgrond onder de sneeuwlaag erg zacht is. We maakten een rit van bijna twee uur, om te beginnen in stap maar toch ook een paar flinke drafpartijen en een fraai stuk galop op een overzichtelijk, breed bospad. De paarden hadden prima grip en de sneeuwklonten die Titan opwierp vlogen me om de oren. Titan en Jay hadden er zin in, blij om er weer eens op uit te kunnen, en we hebben een hoop pret gehad onderweg.

titansnow

Het was prachtig in het bos, we kwamen niemand tegen maar er waren veel dierensporen, onder andere wroetplekken waar zwijnen op zoek waren geweest naar iets te eten. De dieren in het bos moeten het maar uitzoeken met dit weer, die komt niemand voeren.

Voor de zekerheid had ik onder de rijkleding mijn skiondergoed aangetrokken, dat was wel lekker warm maar niet heel hard nodig want het vroor maar een heel klein beetje. Een waterdicht jasje kwam wel van pas want op de terugweg hingen de takken op een pad waar we normaal goed door kunnen zo laag door de sneeuwvracht dat we er maar net voorovergebogen onderdoor konden schrapen en toen viel de sneeuw die erop lag ons natuurlijk bij bakken op ons hoofd, in de capuchon en op de paardenrug.

Na de rit zat er helemaal niets in de hoeven, geen sneeuw, geen ijs, geen bosgrond. Compleet schoon, geweldig. We stuurden Fred een sms-je dat het goed was gegaan en hij schreef terug 'on the road again!' Haha, yes!

Morgen gaan we weer en dan zullen we eens kijken hoe de paarden ertegenover staan om een slee achter zich aan te trekken, en een ruiter op ski's. Met die profielzolen onder hun hoeven is het leven opeens een stuk veelzijdiger en sportiever geworden.


Na de sneeuwstorm

Gisteravond stormde het, een van de weinige keren sinds we hier wonen dat we echt storm meemaakten. Heel veel regen, de wind bulderde om het huis, maar het is stevig en de ruiten rammelden niet. Toen we 's avonds laat bij de paarden waren, viel de spanning weg. Ik had het eerst niet in de gaten want ik was in het donker achter de boxen bezig met een lampje op mijn pet. Het hele dorp op zwart. Achter de heuvel richting Rossignol leek ergens brand te zijn maar we kwamen er niet achter of dat zo was. Bij het licht van mijn koplamp voerden we hooi en vulden Stracciatella's wateremmers. Thuis konden we gewoon met de gemeentelijke waterdruk douchen dankzij de shortcut die R onlangs om de waterpomp heeft aangelegd. Het licht ging al gauw weer aan, het viel weer uit toen we net in bed lagen, maar vanochtend bleken de pc's (die natuurlijk opgewekt hadden staan draaien terwijl wij bij de paarden waren) nog naar behoren te werken. Met al die regen en wind was de sneeuwvoorspelling moeilijk te geloven, maar dat zagen we morgen wel weer.

En jawel. De sneeuw was door de stormwind tot hoog tegen de gevel geblazen, het hooischuurtje en de tractorschuur, allebei open aan de noordkant, lagen tot achteraan vol sneeuw en op straat lag een verrassing. Nadat vorige winter alle bomen waren gekapt die met enige mogelijkheid op onze omheining hadden kunnen vallen, leek er geen enkel risico te zijn dat er nog latten of palen zouden sneuvelen. Ha. Valt een van onze eigen eiken eroverheen. Ontworteld. Meneer lag het weggetje in zijn volle breedte te versperren en de gemeentesneeuwschuiver had er niet doorgekund, zodat na het ontbijt R allereerst die boom ging verzagen. Ik sleepte de takken de berm in, geholpen door een buurman, die het dak van zijn houtschuurtje ('mon kot') kwijt was. Hij was in de buurt gaan rondvragen maar niemand had zijn dak gevonden. Gone with the wind.

schade

Er was ook nog een beukje achter het huis afgeknapt maar dat richtte geen schade aan. Het was toch al dood (door de paarden om zeep geholpen) en had de volle laag gekregen doordat het blad in de herfst niet was gevallen.

schade02

Intussen ontdeed ik de betonplaat van sneeuw en bikte de ijsklonten uit de paardenhoeven. De arme dieren hadden vannacht door het geluid van de storm en allerlei omwaaiend geboomte geen oog dicht gedaan en nauwelijks gegeten en konden nu door die klonten de betonplaat niet op naar hun hooi, behalve schaatsend. R ruimde sneeuw op de oprit, dat is een heel eind scheppen, maar nodig, anders zouden 's middags Fred en Tiffany met de smidscamionette niet naar boven kunnen komen. We hadden afgesproken dat de paarden zouden worden voorzien van nieuwe ijzers en hardrubberen inlegzolen, waardoor als het goed is de vorming van ijsklonten wordt tegengegaan. Het is de eerste keer dat we die gebruiken.

schade03

Het sneeuwt nu gestaag, nog 25 cm erbij zo wordt voorspeld voor vannacht, dus we kunnen ze morgen testen tijdens onze eerste rit met paarden op sneeuwschoenen. Dat wil zeggen, als er dan tenminste niet weer een blizzard waait.


Gladjes

Na twee dagen mist en lichte vorst heeft het vannacht geregend. De sneeuw dooide voor een groot deel weg en nu ligt er ijs. Gezien de hoeveelheid mest die er lag hadden de paarden de nacht doorgebracht onder de luifel, waar het niet glad is, en zich niet op de betonplaat gewaagd, die geschikt was om op te schaatsen. Ze hebben dat goed door en lopen voorzichtig maar als ze een keer vinden dat er reden is tot in-paniek-wegrennen dan denken ze daar niet meer aan. We kunnen alleen maar hopen dat ze hun benen niet breken 's nachts, als wij er niet bij zijn.

We hadden het weggetje richting ruïneveld twee dagen geleden al afgesloten en de waterbakken naar het zwembadveld verhuisd, zodat ze nu niet naar hun drinkwater hoeven te schuifelen via een spiegelglad ijslaagje. De mest moet wel daarlangs omhooggekruid worden, wat vanmorgen leidde tot grappige taferelen, tenminste voor de toeschouwer, niet zozeer voor de kruier want die had het te druk met op de been blijven.

gladder

Het moet nu wel doordooien graag want we moeten hooi halen en de vraag is of we met de auto en aanhanger het weggetje leeg af en weer vol op kunnen rijden. Voor ons eigen eten kunnen we altijd wat improviseren, maar hooi moet. Desnoods kruipend, baal voor baal voor ons uit duwend, helling op. Als dat tenminste lukt. Het is wat met die hellingen hier.

Dankzij de regen zit er nu wel weer wat water in het reservoir. Dat heeft wekenlang drooggestaan, zodat we afhankelijk waren van leidingwater, en dat raakt ook al op. Diverse gemeenten in de streek zitten al een tijdlang zonder (Tellin, Libramont) en moeten het water door de Protection Civile in tankwagens laten aanvoeren, en gisteren kregen ook wij een briefje van de gemeente in de bus dat het binnenkort afgelopen is. Wij hebben wel een buffer van een paar honderd liter maar het verdwijnt ook per dag met tientallen liters tegelijk in de paarden dus we zijn blij met de regen. Morgen valt er ook nog wat en daarna gaat het weer sneeuwen. We zullen wel zien hoe het daarna verloopt. Gladjes, niet glad, dat zou mooi zijn.


Thuis

Het sneeuwde een miniem beetje, het ijzelde een miniem beetje, het was glad maar we hoefden nergens heen en hadden overdag de kachel aan. Knus. Net gisteren was bovendien een stapeltje nieuwe boeken afgeleverd, besteld ergens in augustus, dus je zou zeggen dat de omstandigheden ideaal waren voor met-een-boek-op-de-bank, maar in de wrede werkelijkheid werd mijn dag weer grotendeels achter de pc doorgebracht. Ik geef de schuld aan de bank, die zit niet lekker. Buiten raakten de paarden beijzeld, de pegels hingen in hun manen en ze glibberden voorzichtig het hellinkje bij de boxen af, behalve Stracciatella en Cap, die met hun blote voeten meer grip hebben.

glad

Aan tafel hadden we het over de winters toen wij klein waren. De enkelsteens aangebouwde keuken met constant vochtige wanden, bevroren waterleidingen, ijsbloemen op je slaapkamerraam en ijskristallen op de dekens. Niemand had isolatie, dubbel glas bestond niet en om de kachel in de woonkamer stond een houten rekje met was. Heel Nederland had hetzelfde rekje, alsook een houten afwasborstel van Lola, een driehoekig bakje voor het groenteafval in de ocriet gootsteen (reinigen met Vim), en een Vaillantgeiser. Of eentje van het merk Hase. Voordat het in de woonkamer warm werd, moest eerst de kachel aangemaakt en andere ruimtes werden gewoon niet verwarmd. Dan kregen we een kruik mee, een Jumbokruik met een sok van vader eromheen. Ik hoef niet verder uit te weiden want de Anderzijdslezer heeft dit en masse precies zo meegemaakt. Het was eigenlijk enorm behelpen, de hele winter door, maar we hebben er geen slechte herinneringen aan. Als kind had je er weinig ongemak van, het was moeder die met de kolenkit moest sjouwen en vader die de leidingen ontdooide.

Niet dat we er nostalgisch over willen doen. Isolatie, vloerverwarming, de elektrische deken en buitenkranen die niet bevriezen bij -15°. Er valt te leven zonder, maar we zijn blij dat dat niet hoeft.


Op pad

We aarzelden wel even, de temperatuur lag rond het vriespunt en dat betekent dat de sneeuw in de paardenhoeven keiharde ijsklonten kan vormen zodat ze in feite lopen te schaatsen. Zouden we of zouden we niet een stukje gaan rijden, maar toen kwam er op het bospad achter het huis een ruiter voorbij, het bos in. Het kon dus. Op de terugweg zagen we aan de sporen in de sneeuw wel dat dat paard ook flinke schuivers had gemaakt, maar we waren toch blij dat we op pad gegaan waren. Het was koud, de paarden glibberden voorzichtig over de verijsde bodem, maar af en toe kwam ook even de zon erdoor.

asthe

Op twee punten moesten Titan en Harissa even al hun moed bij elkaar rapen. Eerst waren er jongens in het bos die stammetjes op een kar laadden voor het Grand Feu en die met veel lawaai hun loslopende hond bij zich riepen, die niet tot het gehoorzame soort van 'HIERRR ... AF!' leek te horen. Griezelig hoor, zo'n loslopend roofdier tussen de bomen, dat de paarden elk ogenblik kan aanvallen. Je weet het niet, als vluchtdier. Zoiets moet scherp in de gaten worden gehouden.

Een eind verder was het eigenlijk nog griezeliger. We stonden opeens stokstijf stil. Wat was er? Op het weggetje voor ons liep een dame met een Rottweiler, niets aan de hand. Maar de dame was iets te behulpzaam en ging om ons erlangs te laten met haar hond achter een boom staan. Oei! De paarden wisten dat er een gevaarlijk dier was, maar ze zagen het opeens niet meer. Een HINDERLAAG! Pfff, pas toen we erlangs waren, zagen ze dat het meeviel. Het leven van een paard hangt eigenlijk elk moment aan een zijden draadje, althans in hun eigen beleving. Maar aan het eind van de rit brachten we ze zoals altijd weer veilig thuis.


Grijs

Dat deden we niet, een stukje rijden. Het was grijzig met een kille bries. Glad, beetje ijzel, beetje dooi. Naar weer.

fog

We haalden hooi, vulden de stookhoutvoorraad in het tractorschuurtje aan en er was was. Dagelijkse dingen. Veulenbox uitmesten water geven hooi verstrekken.

Dat moest ik even meedelen. Niet dat het web denkt dat het hier altijd een kwestie is van blauwe luchten met poedersuiker.


Fris

Het jaar is fris begonnen. Beetje sneeuw, opklaringen, schone luchten. Fraai. Titan keert het weidse uitzicht de rug toe om enkele sprietjes wintergras te scoren.

titan

Ons plan om in een dag naar Nederland heen en weer te rijden (langer weg kon niet vanwege veulenverzorging, hooiverstrekking en Ventjesvoer) werd gecancelled wegens de sneeuwvoorspelling. We zetten de logees op de trein in Libramont, reden (handig!) meteen even voor speltmeel en merriebiks langs Guillaume, die (onhandig!) gesloten bleek, en waardeerden thuis ons kopje espresso des te meer nu we voor hetzelfde geld (o nee, voor meer geld) ongeduldig op de bezorger van een nieuw apparaat zouden zitten wachten. Ook deden we een greep in het doosje Leonidas, eigenlijk voor de jarige in Nederland maar ja. Men moet van de nood een deugd weten te maken.

cap01

Meer sneeuw bleef uit, en terwijl R buiten de soezende kudde op de foto zette, onttakelde ik de kerstboom, stofzuigde een week naalden, haren en stof weg en borg alle kerstversiering op. De buitenlampjes mogen nog even blijven maar binnenshuis moet alles weer leeg zijn. Feestdagen zijn leuk maar januari is een frisse maand.

harissa

En morgen gaan we weer eens een stukje met ze rijden. Rustig stappen door een laagje poedersuiker en genieten van het uitzicht. Een goed begin van het nieuwe jaar.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR