logo
 

Achterstallig

Na de opeenvolgende logees was er wat achterstallig onderhoud weg te werken. Het huis schoonmaken, bramen knippen, R maaide al het gazongras en gaf de rhodo's mest, ik werkte wasjes weg. We maakten alle restjes op tot er niets eetbaars en drinkbaars meer in huis was behalve frietaardappelen, mayonaise en sla. Plus een appel en een ei, dat moet genoeg zijn. Het is niet nodig maar af en toe is het een sport om alles op te maken en pas morgen of overmorgen achterstallig boodschappen te doen.

In de crossbaan groeit alles weelderig maar de doorgangen moeten goed open blijven zodat de paarden ons overal kunnen helpen met snoeien. Er staat op meerdere plekken nog volop gras. De overstekende bramenslierten die het pad smaller maken, gaan we te lijf met heggeschaar, hark en snoeischaar. Het is leuk werken met zulk gezellig gezelschap. Océ volgt mijn gehark op de voet en voorziet alles van gemiauwd commentaar.

oce

Voor dit soort activiteiten is het goed weer totdat de zon er opeens doorkomt, zoals gisteren, en ons daar wegjaagt, bijgestaan door verschillende soorten zoemende en stekende insecten. Vandaag was er lekker veel bewolking en aan het eind van de middag fijne motregen.

Ook voor de weilanden is het gunstig, we denken tot een maand na het hooien toe te komen met het ruïneveld samen met het geschnabbel in de crossbaan, mits het weer meewerkt. Het achterveld en zwembadveld zijn ook nog steeds open, for the record. Hooien verwachten we volgende week, als de voorspelling 'warm en droog' uitkomt.

Verder achterstallig logbaars.

We konden vaststellen: wandelen met een ietsje oudere logee gaat veel beter en verder (al dan niet te paard) dan met een logee van drie jaar oud. Heen en terug naar de ruïne is al te ver, zodat het logeetje driekwart van het traject door papa moet worden gedragen, evenals het bijbehorende fietsje. Bij J te A, nu weer te A, is dat niet nodig.

De honden aan de overkant zijn in hun kennels gearriveerd. Ze blaffen af en toe, maar voor ons niet hinderlijk. Als ze overlast gaan bezorgen, rekenen we op buren en overburen die het klagen voor hun rekening gaan nemen.

Morgen gaan we weer eens een ritje maken. Dat is ook achterstallig.

reageer ook (2)

Samenvatting der mijlpalen

Een hele week geen logje, terwijl er volop mijlpalen waren. We gingen voor het eerst sinds het begin van de lockdown uit eten, en wel in goed gezelschap. G+B zijn de eersten die wij kennen die al in het vroege voorjaar Covid19 hebben gehad. Bij binnenkomst en vertrek in de Foyer IX was een mondmasker verplicht maar zodra we zaten, mocht het af. Het eten was minder goed dan gewoonlijk daar, het lijkt of de fut er een beetje uit is gegaan door de afgelopen drie maanden.

Ik scoorde de eerste frambozen in de crossbaan, waarvoor ik ver over de braamstruiken heen moest gaan hangen omdat de paarden de bereikbare frambozentoppen aan de rand er systematisch uitknabbelen.

Bij de boxen kon ik al een handje bosaardbeitjes plukken en er komt meer. Maar goed ook, want HiTime lust ze graag. Hij eet ze heel voorzichtig van mijn vlakke hand, hij is er veel handiger mee dan Harissa en Kir.

Meer opzienbarend fruit: bosbessen. Die struikjes staan al zo lang wij weten langs ons pad en her en der in het bos maar nooit eerder zat er ook maar het kleinste besje aan. De bekende J te A, thans te S, plukte er een kilo van en er staat nog veel meer, zegt zij. Inmiddels is het al jam geworden, zoals het recept voorschrijft in met kokend water omgespoelde bokalen.

bosbesjam

We maakten voor het eerst sinds de lockdown én sinds de bossen weer zijn vrijgegeven een langere rit, 15 km in tweeënhalf uur via Straimont en de Route de Neufchâteau. We moesten een zwijnenhek door maar dat mocht, mits je het weer achter je dicht deed. Ons favoriete paadje is aardig overgroeid geraakt, maar dat komt goed als we maar dikwijls die kant op blijven gaan. Er lagen in elk geval geen omgevallen bomen overheen. Harissa wilde wel uit een van de beekjes drinken, ook een mijlpaal, wat goed van pas zal komen tijdens endurancewedstrijden, alleen heb ik geen plan om daar weer mee te beginnen. Maar je weet toch maar nooit.

De nieuwe overburen hebben geen garage gebouwd op hun betonplaat maar enkele hondenkennels. Er zit nog niets in maar dat belooft wat.

We kregen uit Nederland een vliegenval cadeau, of hij werkt, weten we pas als het warmer wordt. Bovendien moeten onze vliegen nog leren begrijpen wat de bedoeling is. Het zijn Waalse vliegen.

reageer ook (2)

Variatie

Op naar de grote stad vanochtend. Oké, het is Florenville, 5000 inwoners, maar toch. We zijn drie maanden niet samen de bewoonde wereld in geweest, wel in het bos, maar niet in winkels. Anderhalvemeter, mondkapjes, desinfectiepoortje bij Delhaize, alcoholgel, veel volk op straat en onderweg, vakantiegangers ook. Een leerzame expeditie, we weten weer hoe het ervoorstaat.

Het moest want R had een nieuwe bril nodig sinds Titan hem laatst een kopje heeft gegeven. En hij heeft hem al minstens vijftien jaar, dus best tijd voor een nieuwe. We zochten samen een mooi model uit, ogentest, voilà, en hoe lang duurt het voor hij klaar is? Nou, eerst nog naar de oogarts wegens enkele cataractjes meneer, in Libramont zijn wachtlijsten van meerdere maanden, in Luik iets korter. Dus dat gaat nog wel even duren. De oude bril werd gerepareerd tot het zover is.

Links en rechts onderweg wordt gehooid, Goffinet is zojuist zijn reuzenrollen komen maken. Zes in het veld bij de ruïne, een in het strookje. Ons eigen gras aan de overkant is nog niet rijp, dat moet nog een à twee weken doorgroeien, afhankelijk van het weer.

Bij de buren verscheen een ambulance maar we weten nog niet voor wie.

Gisteren douchten we de paarden voor het eerst deze zomer, HiTime vond het na de eerste minuut niet eng meer en drong steeds vooraan tot bij de waterstraal.

De buurmeisjes hebben een ambitieus plan ontwikkeld om geld te verdienen met eierenverkoop en karweitjes, weiland te kopen, en dan een paar schapen en een pony. Ze zijn tussen 8 en 11 jaar oud. Hun moeders zijn nog niet op de hoogte van dit plan.

De kwikstaartjes en mussen ondervinden concurrentie van Océ, die ook heel erg van het vangen en opeten van tegen de ruit geknalde insecten houdt.

kwik

De paarden staan het grootste deel van de dag in de boxen te suffen en te stampen. Vliegen dazen kreidlers knaasjes. 's Avonds om half negen nog 27°, in de schaduw van de beukjes en met een briesje kunnen we net buiten eten. En dan moet er opeens dringend gegaloppeerd worden, Harissa en HiTime voorop, luid schetterend ettelijke keren het weiland rond, de crossbaan in en weer uit. Optrekkende stofwolken, kom op, nog een rondje, hiiiii! Het leven is hier weer niet saai.

reageer ook (3)

Vroeg op 2.0

And we did it again, deze keer met Titan en Kir. Anderhalf uur, 8,28 km, 19 km/u maximumsnelheid. Stap draf en drie galopjes, twee keer een eindje voorop met wakkere oortjes, en twee bokjes maar die waren bedoeld om een stekend brommend insect onder de buik te verdrijven en niet om mij uit het zadel te werken. Kir stapt verder behoorlijk stabiel voort, zonder indebermspringerij zoals Harissa en Jay op die leeftijd. Erg tevreden.

Aan het eind van de rit kwamen de dazen alweer opzetten. Heel goed, die vroege ritten. En toen Sunshine en Vince (met coronakapsel, net als ik) om half elf even kwamen buurten, bewezen onze dekjes die op de roundpenomheining te drogen hingen, dat wij er al een rit op hadden zitten. Goede beurt.

kirritje

Straks komt Olivier overleggen over het hooien. Twee keer bezoek op één dag. En gisteren ook al staan buurten met Dirk, die druk was met achterstallig onderhoud aan zijn gite. Al dat socialisen, dat zijn wij compleet ontwend.

reageer ook (1)

Vroeg op

Gisteren opperde R een plan. Overdag is het te warm (dat valt best mee met 21° maar zodra je wat dan ook doet, raak je bezweet; warm en vochtig) en zijn er te veel knaasjes vliegen dazen Kreidlers en deltavliegen. Als we nu eens 's ochtends vroeg opstonden en dan meteen gingen rijden, dan waren we de warmte en de insecten voor. Ik denk dat hij niet verwachtte dat ik daar wat voor zou voelen maar hee. Zaterdag meteen het plan uitgevoerd en het werkte. Een enkel insect was al op, maar de meeste lagen blijkbaar nog in hun nest.

Titan en Harissa vonden het ook een goed ritje, onderweg vielen er beukenblaadjes, varens, brem, grassen en riet te snacken. We kwamen weer langs mijn hoofdpijnbos, waar werkelijk geen enkele tak te zien is waar iemand met zijn hoofd tegenaan kan knallen. Mijn theorie is nu dat ik ben ontvoerd door aliens die mijn geheugen hebben gewist. Het is dat, of anders ben ik getroffen door een meteoriet. Het is nog steeds niet over maar met een paracetamol kan er gelukkig toch gereden worden.

ritje

In elk geval voelt men zich na zo'n ochtendrit enorm deugdzaam. Pas tien uur en al een prachtige rit achter de rug, met tegen het eind een mooi galopje (29 km/u) langs het beekje.

En dan is er koffie. Ha. Voor herhaling vatbaar, dit plan. Zeker komende week, waarin tropische temperaturen voorspeld worden.

reageer ook (6)

Drie mijlpalen

Zondag was een dag met drie bijzondere mijlpalen. Twee kleine en een heel grote. De eerste is eigenlijk een mijlpaal met verschillende zijtakken, een soort mijlboom. Ten eerste maakten we kennis met Cisco, het nieuwe paard van K+V, wit met twee kleuren spikkels. Ten tweede maakten we voor het eerst sinds de lock down, dat is drie (drie? ja echt drie) maanden geleden, weer een bosrit met Beerbaum en Scooby, staken de Semois over bij heel lage waterstand -- waar twee kano's in bleven steken --, en reden terug via het zwijnenpesthek, waar nu een handig klein hekje in geconstrueerd is zodat je er gemakkelijk door kan, en langs de Vallée de l'eau terug naar huis. Delen van de regio waar we vanwege de pest bijna twee jaar niet geweest zijn. Het was overal mooi, de bospaden zijn nog steeds goed toegankelijk en niet overwoekerd, en we kwamen alleen een paar mountainbikers tegen, plus een groene kikker midden in het bos.

Als tweede mijlpaal telt dat de jonge zwaluwen zijn uitgevlogen. We waren ze even kwijt en waren al bang dat Nero en Océ ze hadden opgepeuzeld, maar 's avonds zagen we de vier jonkies met hun ouders op een rijtje op een plank in box drie zitten pitten. Niet storen, we zijn zuinig op ze want ze moeten al die stekende bijtende rondzoemende insecten bij de boxen opeten. Als submijlpaaltje moet ik melden dat die grote, die we vroeger 'grote brommers' noemden (maar nu weten we hoe ze heten: 'Kreidlers'), er weer zijn. Dat is vroeg in het seizoen, terwijl het nog niet eens heel warm is. Blijkbaar vinden dazen 25° een fijne temperatuur.

jay

De derde, heel grote mijlpaal is het vertrek van Jay. Ze is nu voorgoed van Sunshine, waar ze een goed en eerlijk leven krijgt, in de wei met Gygy en Spirit, met misschien iets meer werk dan bij ons maar dat is wel aan Jay besteed. Vier paarden is goed voor ons. Drie merries aan het werk houden was voor mij te veel, en voor vijf hadden we eigenlijk iets te weinig plaats. Er is lang over nagedacht en het is een goede beslissing. En we zien Jay ongetwijfeld nog dikwijls terug als we samen gaan rijden.

reageer ook (4)

Weelderig

Alweer zo'n mals regentje, we worden verwend. De pioenrozen worden door al dat vocht topzwaar. De rode zijn het zwaarst, de geknakte mogen naar binnen voor nog een paar dagen gepronk.

pioenbinnen

De witte beginnen al uit te vallen. Het kattekruid en de lavendel bloeien weelderig, het gras aan de overkant is beter gegroeid dan we gedacht hadden, het lijkt wel alsof alles een inhaalslag maakt.

pioen01

's Avonds zitten we midden in de wolken, het dorp en de ruïne zijn onzichtbaar en er hangt een wolk in de crossbaan voor de sparretjes. Een eigen wolk, dat hebben niet veel mensen.

Ik heb net brooddeeg gemaakt en een vruchtencake gebakken. Het ruikt hier lekker. Wat een weelderig leven. Hmmmm.

reageer ook (4)

Knippen en scheren

Vanochtend tegen 11 uur dacht ik kom, laat ik inderdaad de snoeischaar maar eens hanteren, er zijn doorgangetjes in de crossbaan waar bramen dwars overheen beginnen te groeien en op sommige plaatsen hangt er brem over de draad. R bedacht om dan na de middag het hoge gras onder de draad te strimmen, of nou ja, hij kon voor het eten ook al wel vast een stukje doen. Knipknipknip, scheerscheerscheer, en voilà, om 13 uur was reeds de complete crossbaan en het zwembadveld geknipt en geschoren. Net klaar toen het zachtjes begon te regenen. Timing.

's Middags op de bank mijn voeten eens onder handen genomen. Dat was even acrobatisch als het klinkt, maar ik ga momenteel mooi niet naar de podologue. Die heeft dat voetenwerk wel veel beter onder de, eh ... knie dan ik, maar als kwetsbare bejaarde moet je je in een paar bochten kunnen wringen, anders wordt een lockdown op den duur wel erg letterlijk.

De weersvoorspelling was warm en droog, met onweer en regen tegen de avond, maar we dachten toch buiten te kunnen eten. Van de plaat eten we altijd buiten vanwege de walm. Halverwege gingen de spatjes over in serieuze neerslag zodat de maaltijd toch nog binnen eindigde.

plaat

Sla en een eitje van de buurkippen erbij, groente, aardappeltjes, zalm. En wat overbleef, gaat morgen in de soep. Economisch.

reageer ook (1)

Het buitenleven

Na bijna drie weken weinig uitvoeren vanwege de hoofdpijnnasleep, gingen Kir en ik weer oefenen in de roundpen, dat ging heel goed. Forward backward left and right, voor de kenners. Maar in de roundpen is mijn fantasie na twintig minuten uitgeput. Daarom vandaag weer eens het bos in met dat dier. Niet te ver, ik stelde voor samen met oom Titan 'een klein rondje' te doen (het onderste), dat is een dik half uur, het gaat om het testen van Kir op buitenrit en niet om kilometers maken. 'We kunnen ook ...' begon R, zoals meestal, en zodoende reden we iets wat meer leek op twee rondjes met wat ertussen, en dan niet zo klein. Maar ook dat ging heel goed. Kir is echt een best beestje en het was een fijn ritje.

kir

Later vanmiddag vielen er buien, heel welkom. De paarden gingen een poosje onder hun paraplu staan, maar ze vinden dit weer eigenlijk prima. Geen knaasjes, niet te warm, en natworden vinden ze over het algemeen helemaal niet erg.

linde

Het buurmeisje kwam in de regen eieren brengen, en morgen krijgen we nog sla. Dat heb je met een moestuin, alles komt tegelijk op en dan heb je opeens tien kroppen sla. Ik heb het idee van een eigen moestuin en kippen voorlopig weer laten varen. Zelfvoorzienend zijn is mooi maar het brengt ook werk en verantwoordelijkheid voor nog meer dieren mee, en we hebben al genoeg te doen.

's Avonds gaven we de paarden er weer tien meter bij in het ruïneveld. Daar staan ze nu tot hun knieën in het hoge gras te eten alsof hun leven ervan afhangt. Alles is na de regen meteen zo groener-dan-groen. Ook de bramen in de crossbaan maken per dag een decimeter aan uitlopers erbij. Dat wordt weer knippen.

reageer ook (3)

Bomen

Eindelijk regen, gisteren een paar uur en vandaag weer. 's Nachts was de goot bij de boxen vol zand gespoeld, omdat ik daar geen dijk had kunnen aanleggen. De hele natte winter heeft mijn dijk goed gefunctioneerd, elke week nadat het hooikarretje hem geplet had of de paarden hem hadden stukgelopen, repareerde ik hem, maar na al die weken droogte had ik geen materiaal. Als ik daar droog zand neerstort, zou dat zo weer weggespoeld worden. De waterwerken achter de boxen had ik wel weer in orde en de dakgoten ontdaan van beukenhulsjes. Goede doorstroming.

Een dikke beukentak die ik snoeide omdat hij over het dak kraste, zat stampvol beukennootbolstertjes. Dat belooft wat in het najaar. Een goed moment om alsnog vast te leggen dat we afgelopen herfst nagenoeg geen eikels hebben gehad door de aanhoudende droogte, ik was vergeten het te loggen en oei, stel dat ik het in de toekomst een keer wil opzoeken. We vinden dat prima, zo hoefden we het weiland onder de bomen niet af te schermen en eiken hebben we al genoeg. Voor de verre toekomst en op grotere schaal is al die droogte wel funest, zelfs de grotere bomen houden het op den duur dan niet vol.

ficus

We profiteerden van de gelegenheid, milde regen en niet veel wind, om de twee huisbomen (ficus benjamin) op het terras te zetten. Logistics, daar moeten twee personen (I+R) en het rolplankje aan te pas komen, want die potten zijn zwaar, en voorzichtig door de tuindeuren manoevreren. Ze komen nog niet tot het plafond maar dat komt omdat het plafond zo hoog is. Deze exercitie vindt dan ook maximaal een keer per jaar plaats. Ze knappen er wel van op. Ook was het dé gelegenheid (geen zon, bewolking komt tegenwoordig zelden voor, en met de paarden doen we toch niets met zulk weer) om de grote ramen aan de binnenkant te wassen zonder moeilijk gedoe met de trap achter de ficussen langs. En ja, daarna moet de vloer gedweild wegens water stof en kattehaar, en na het weer naar binnen zeulen van de bomen nog een keer. Drukdrukdruk, maar dan heb je ook wat. Schoon en fris, alles.

Intussen rijdt de bomenvrachtwagen al de hele morgen heen en weer langs het huis, vol naar boven, stammen uitladen in de zeecontainer (Maersk), keren, leeg weer naar beneden voor de volgende lading, voor de volgende container (Triton) en de volgende (Salmarine, Nedlloyd). Ze rijden af en aan. De stammen zijn per lot met verschillende kleuren gemerkt. Gezien de enorme hoeveelheid handling tijd brandstof mankracht transport over de weg per spoor en overzee van hout dat een fractie opbrengt van zijn normale prijs, is het ons een compleet raadsel hoe dat 'uitkan', wat de Chinezen met al dat Belgische hout willen aanvangen weten we niet, en de mannen die het werk uitvoeren ook niet. Wonderlijke wereld, die globalization en die reusachtige containerschepen, dat is toch eigenlijk gekkenwerk. Denk ik dan, vanuit mijn beperkte gezichtshoek op het platteland in Suxy.

reageer ook (1)

En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR