rss     182640
logo
 
zaterdag 25 februari 2017

Vakmanschap

Donderdag reden we achter Fred aan naar een zadelmaker in Frankrijk die hij kent. We wisten niet wat we te verwachten hadden en we hebben niets nodig, we gingen gewoon eens kijken. Tjonge. Een echte ambachtsman, wonend in een huisje dat leek op een paar verbouwde paardenboxen maar wel met kanten vitrage en dik in de botenlak gezet, en in een kleine loods de koopwaar. Veel ruimte was er niet maar er was genoeg te zien. Handgemaakte en -gedecoreerde westernzadels, zadelbomen, riemen en ander tuig.

Hij gaf ons een kleine demonstratie. Wel honderd verschillende mesjes en instrumentjes voor het snij- en schulpwerk, hamertjes, patronen, alle gereedschap keurig en praktisch opgesteld. Precisie-, liefde- en geduldwerk. In zo'n zadel gaan honderden uren geconcentreerde arbeid zitten, de prijs is navenant maar dan eh, heb je ook wat.

ambachtelijk

Zelf zijn wij geen liefhebber van het genre. Te romantisch, bloemen en veren op je zadel. Praktisch lijkt het zeker niet. Op zo'n zadel ga je toch niet zomaar zitten? Zonde, na twee rondjes in de roundpen heb je voor eeuwig jeansvlekken op zo'n Louis XVI-kunstwerk. En in het bos rondcrossen is er al helemaal niet bij. Trouwens, als je een zadel zelfs maar vanuit te verte aan een paard laat zien wordt het al smerig. Zo gaat dat nu eenmaal. Dus aan ons is al dat fraais niet echt besteed.

Vrijdag hakte R tussen de sneeuwbuien regen en hagel door met boorhamer en koudbeitel een gat in de parkeerplaats ter voorbereiding van de bouw van de carport. Iets met de regenwaterafvoer die in die hoek moest zitten maar nu onzichtbaar ergens onder die tegels door loopt. Ondanks de tijdens de bouw gemaakte foto's viel het niet mee om die buis terug te vinden. Op 60 cm diepte nog geen afvoerbuis te zien, ontmoedigend. Maar eens in de grond prikken met een metalen staafje, naar beneden, links rechts, nee, beetje schuin opzij en ja, hoera, hebbes. Het gat en het uitgegraven puin afgedekt met plastic tot volgende week als de carportbouwfirma komt meten. Het laatste bouwproject hier, mark my words.


Weer keert het najaar en het najaarsweer ...

Hmpf. Gelukkig krijgen we met ingang van vrijdag weer sneeuw.

najaarsweer

Regen is zooo 2016.


Surrealistisch angehaucht logje

Huishoudelijke mededeling. Door een dag van uit omgeslagen broekspijpen vallend handenvol roundpenzand, een uitgebreid in de mesthoop hebben zitten wroetende Scotch in huis en een paar bij regen een achterstallig klusje aan de screen in de slaapkamer en een aan de terrasdeur in de woonkamer waren komen doende en daarna binnen hun lunch gingen zitten opetende Mannetjes ...

...terwijl R boodschappen deed bij de in staat van verbouwing overhoop liggende Carrefour. Geen kaas. Geen vis. Geen karnemelk, o crisis, en een van de paarden door middel van een vérstrekkende hals over de draad wederrechtelijk een baal hooi uit het schuurtje bemachtigde, jatte zeg eigenlijk maar gewoon, ik noem geen namen maar ik heb mijn vermoedens, waardoor hooi overal. Mest. Regenwater op de betonplaat. Modder in de goot. Dweilen. Opruimen.

... door zo'n dag ja, was er behoefte aan schoonmaken. Stofzuigen, dweilen, kattendekentjes wassen. Geen voorjaarsschoonmaak maar winteronderhoud. Het is dat het aanhoudend motregende, anders zou je gek zijn om een hele dag zo door te brengen. En 's avonds met China Miéville The Last Days of New Paris op de bank neerzijgen. Dan krijg je zo'n logje.


Sterke Cappuccino

In de felle lentezon dronken we onze espresso op het terrasje bij de roundpen. Tussen de middag zaten we er weer met ons brood maar dan in de wind, en tijdens de verkenningswandeling rond het veld schuin tegenover het huis en bij de ruïne, waar alweer wat baksteen naar beneden was gekomen, raakte het steeds verder bewolkt.

Aan het eind van de middag gingen we erop uit met Jay, Stracciatella en Cappuccino in het bos achter ons huis waar vorig jaar alle sparren gekapt zijn, en in het beekje. De vorige keer was het even de vraag hoe Cap aan de overkant van het beekje kon komen. Vooruit, met alle vier benen tegelijk. Deze keer aarzelde ons beestje niet. Hop, erin. Stukje lopen door het stromende water, ook prima, en dan gewoon de andere oever weer op alsof het niks is.

capthumbnail

Verderop klommen we omhoog langs de steilste helling in de wijde omtrek. No problemo voor de kleine Cappuccino. Jay lieten we boven een tijdje loslopen, graasgraasgraas, en ze hield het lang vol in haar eentje. Totdat we allemaal om de hoek uit het zicht verdwenen waren, toen kwam ze in rengalop achter ons aan. Alleen in het bos rondwandelen is tot daar aan toe als er lekker groen gras staat, maar niet te lang. Stel dat je wordt achtergelaten, poehzeg.

Dergelijke rampscenario's hoeft Cap niet te vrezen, die dribbelt nooit ver van haar moeder vandaan.


Jumping Suxy

En dan is het alweer vrijdag, bijna ongemerkt, terwijl we intussen toch geen winterslaap hebben gehouden, Integendeel, dinsdag besteedden we de eerste echte voorjaarsdag buiten, koffie 's morgens en eten tussen de middag op het terrasje bij de roundpen, les met de zon in ieders ogen en jassen en dasjes uit.

Sunshine had Tip meegebracht om het trailer rijden en trailer laden met dat paard te oefenen, maar zoals zo dikwijls verliep de middag anders. Wat willen jullie vandaag doen, vraagt ze dan. Nou, ik heb altijd wel bevestiging nodig van wat we vorige keer hebben geleerd, dus laat mij met Harissa nog eens oefenen bij de slagboom, die heeft dat nog niet vaak gedaan en ik weet ook niet meer precies wat de aandachtspunten waren. Als het om positioneren gaat ben ik gauw het spoor bijster en moet ik alles zes keer overdoen om aan elk onderdeel apart aandacht te besteden. Oké, we praten nog wat heen en weer over de mogelijkheden en het draait erop uit dat we springles krijgen. Hoe we daarop kwamen, weten we niet meer.

Een westernruiter springt zelden en de zadels zijn er ook helemaal niet geschikt voor, maar het is wel handig als je het in principe kunt want tijdens een buitenrit weet je nooit wat je tegenkomt. Welnu. Ik vind het welletjes na een keer, ik heb vroeger genoeg springen geleerd voor ons doel en hoger dan dit hoeft niet (vage foto uit een filmpje geknipt). Voor mij geen springparcoursen, het gaat er maar om dat ik niet hoef af te stijgen en eroverheen te klimmen als er eens een boom over het pad ligt.

jump

R wil nog wel wat meer oefenen, zeker nu Titan deze keer niet echt aan veel sprongetjes toekwam. Titan werd nogal erg onderhanden genomen, te veel eigenlijk voor zo'n gevoelig zieltje. We hadden de indruk dat hij niet begreep wat er van hem gevraagd werd, echt weigerachtig is hij nooit, hij wil het maar al te graag goed doen. De schrik moest worden verholpen door een paar dagen extra vertroetelen, oefeningen waar hij goed in is en stressvrije wandelingetjes.

Voor het rondje verfijnd trailer laden was het al te donker geworden, zodat Tip zonder poespas werd ingeladen en het hele stel het ruïneveld weer uitreed. En wat waren de finesses van het positioneren nu ook alweer? Volgende keer nog maar eens aankaarten.

Woensdag en donderdag maakten we wandelingen aan de hand, met een lange pauze op een plek waar nog groen gras staat. Cap loopt los mee met een halstertje aan, maar zonder touw. We daalden een steile helling af en namen Titan en Stracciatella mee het beekje door naar de overkant. Cap rende hinnikend een paar keer heen en weer langs de oever: heeeee, hiiii, ik ben hier, hoe kom ik daar! en sprong toen moedig met vier benen tegelijk midden in het stroompje (10 cm diep). Ziezo, dat is ook alweer geleerd. De terugweg was al helemaal geen punt meer. Gewoon een kwestie van in het water springen, er een stukje doorheen draven en hup! er weer uit. Helemaal niet moeilijk.


Gierend hard

Mislukt dus, ons plan voor een vollemaansneeuwrit, nu weer wegens maan ja, sneeuw nee. Heel misschien in maart, en anders volgend jaar. In plaats daarvan maakten we overdag een mooie bosrit bij gierende wind. Koud! Objectief misschien niet maar het is allemaal een kwestie van gevoelstemperatuur. Tussen de bomen viel het mee, maar zodra we in het open veld kwamen gierde het om ons hoofd en dat van de paarden. Hier en daar lagen in het bos nog plekjes wit en sommige plassen waren bevroren. We ontdekten een halfbeijsd meertje langs het binnenweggetje naar Straimont dat ons nog niet eerder was opgevallen. Ligt dat er al sinds jaar en dag en zijn wij domkoppen dat wij dat nooit hebben opgemerkt, of is er soms ergens een dam aangelegd. Bevers, wie weet.

Op de terugweg verbeterden Titan en Harissa ons persoonlijke snelheidsrecord in galop. Wel 40km/u, denken we tenminste, de gps was thuisgebleven dus bewijzen kunnen we het niet.

drieventjes

Thuis wachtte Het Ventje, zich koesterend in de zon. Mediterend in drievoud treedt hij als het ware buiten zichzelf, een meta-kat.

En 's avonds aten we Mont d'Or. Dat hoort eigenljk bij langlaufen en pakken sneeuw en 's avonds rozig om negen uur omvallen van de slaap, maar gierende wind heeft min of meer hetzelfde effect. We vonden dat het wel kon.


Zie de maan schijnt nu even niet

Heden sneeuw, 3 cm was genoeg om alles weer wit te maken. 's Ochtends kwam de veearts om Cap van alle kanten te fotograferen voor het paspoort. Daar komt geen foto in maar een tekening en een beschrijving van haar signalement. Dat bevat in principe de aftekeningen, vlekken en haarwervels, maar in dat wollen vachtje dat Cap momenteel heeft is er geen haarwervel te ontdekken en het ziet er naar uit dat ze later veel lichter zal worden, tot grijs toe, dus ook het vlekkensignalement is een onzekere zaak. Ze heeft al een soort grijs brilletje om de ogen en grijs haar op de hals, dus het gaat die kant op. Ook Stracciatella moest worden geïnspecteerd op haarwervels. Bij een Appaloosa zoals Stratch hoeft de veearts de vlekken niet ook nog te tekenen, de registratieautoriteit ziet blijkbaar in dat daar geen beginnen aan is. Nou ja, beginnen nog wel, maar wanneer houdt het op? Haarwervels heeft ze trouwens ook in grote hoeveelheden, en één bruin vlekje tussen al die zwarte. Een uniek dier.

grijs

's Middags bleef de omgeving verborgen achter een dikke grijze wolk, waar nu en dan regen en/of sneeuw uit viel. Dat was jammer, en nog jammerder was dat die wolk er nu 's avonds ook nog hangt, want ik had me erop verheugd om een nachtelijke sneeuwrit bij volle maan te maken. Daar zijn vier factoren tegelijk voor nodig: 1) er ligt sneeuw 2) het is volle maan 3) de volle maan komt op een acceptabel tijdstip op 4) er zijn geen of maar weinig wolken zodat het licht van die volle maan ook inderdaad tot hier beneden doordringt.

Dat valt nog niet mee. Een paar jaar geleden zouden wij ook al eens zo'n maanverlichte rit maken maar toen hadden wij niet gekeken of er wel was voldaan aan factor 3. Eerlijk gezegd hadden we er helemaal niet aan gedacht dat de maanopkomsttijden nogal sterk kunnen wisselen. De sneeuw hielp toen wel wat maar het was toch echt donker in het bos, gelukkig dat de paarden wel tamelijk goed nachtzicht hebben. Maar we weten nu dat we moeten checken en vandaag kwam de maan op om 18.34 uur, dus dat was gunstig. Alleen die wolken. Voor morgen wordt helder weer voorspeld. Nu maar hopen dat de sneeuw het zo lang volhoudt, want een dik pak is het nu ook weer niet bepaald.


Diversen

Er zijn hier elke dag diversen maar de ene dag is wel diverser dan de andere. Vandaag geen sneeuw, lichte nachtvorst. De AFSCA zou om half elf komen voor het lezen van de chip van Stracciatella en Cappuccino. Voor die tijd borstelde ik moeder en kind netjes, om te voorkomen dat de chiplezer niet door de laag zand en modder heen zou kunnen kijken. Stratch verliest bovendien al aardig wat winterhaar. Om elf uur was er nog niemand dus was er tijd om de boxen een keer goed uit te vegen, dat kon ook geen kwaad. En omdat ik gisteren ongeveer alle paarden had gepoetst behalve Jay, kon ik die nu mooi ook onderhanden nemen, en na al dat paardenpoetsen was de betonplaat aan de beurt om grondig te worden ontdaan van zand, modder en haren. En mest. De goot om de betonplaat uitvegen doe ik sowieso minstens een keer per dag anders raakt hij verstopt met zand, hooisprietjes en stro en kan het regenwater niet weg.

Om twaalf uur was de Bevoegde Autoriteit nog altijd niet gearriveerd. In tussentijd kwam R eraan toe om de stronk van de onlangs omgewaaide eik uit te graven. Hij kruide hem de bosrand in. Het nadeel van bovenaan een helling wonen met het dorp beneden is dat al het kruiwerk omhoog moet gebeuren. Onze boomstronken en mest en dergelijke meer heuvelafwaarts in de dorpskern te dumpen gaat te ver.

Precies op etenstijd, toen ik brood stond te smeren, kwam het Bevoegde Gezag. Inmiddels had Stratch tijd gehad om lekker in de modder te gaan liggen rollen, maar dat belemmerde het uitlezen van de chip gelukkig niet. We spelden de namen Stracciatella en Cappuccino voor de registratie en het paardenpaspoort nog eens extra duidelijk en controleerden het resultaat, en wisten zodoende te voorkomen dat het arme dier de rest van haar officiële leven als Stronzina of iets dergelijks te boek zou staan.

kaleboel

's Middags longeerde ik Harissa en deed wat oefeningen in de roundpen, en tot slot nam ik haar aan de hand mee uit wandelen. In het bos is het nog een kale boel maar hier en daar vonden we toch wat frisser ogend groen. De paarden vinden dat soort uitstapjes geweldig. In een kwartier schrokken ze zo een paar kilo gras naar binnen. De sneeuwklokjes bij de roundpen zijn boven de grond gekomen, kleine groene sprietjes van 1 cm.

Ook nog vermeldenswaard is dat R op mijn verzoek en met mijn instemming mijn trouwring stukzaagde. Ik kreeg hem niet meer over de knokkel heen ondanks de inzet van ijskoud water en groene zeep, en zonder ringen is eigenlijk veel praktischer en veiliger bij al het sjouw- en graafwerk wat wij doen. R's eigen ring is al jaren geleden op de EHBO in Luxemburg doorgezaagd toen hij een wondje aan de ringvinger had. Het zagen en openbuigen ging vlot, veel sneller dan destijds in het ziekenhuis. Weg is weg. En nu loop ik al de hele dag te checken of mijn niet meer aanwezige ring wel op de goede plek zit.


Tussen twee buien door

'Morgen is er weer een dag', zei ik, en hey, had ik gelijk of niet. Ik kan goed voorspellen. En je moet een beetje mazzel hebben natuurlijk. En wat voor een dag, tussen twee regenzones in was er één echte lentedag. Naar buiten! We maakten van de gelegenheid gebruik om Caps achterhand(je) na al die diarree eens goed te wassen, met lauw water, spons en borstel. Vooraf wisten we niet of dat zou lukken want een veulen van zes weken heeft nog niet geleerd om een tijdje stil te staan terwijl er aan haar gefrunnikt wordt, maar het ging feilloos. Als je haar maar op haar rug blijft kriebelen staat ze onbeweeglijk stil. Daarna droogwrijven met een paar oude handdoeken en verder drogen in de zon. Schoon, of in elk geval schoner.

Daarna bikten we de modder van Titan en Harissa en oefenden we in de roundpen flexen, zwiepen met touw en stick, en met Titan de sending exercise in draf. Harissa weet ik ook al aardig in draf weg te sturen met enkel een beetje druk op het halstertouw. Die basics kunnen niet genoeg geoefend worden.

R groef nog de stronk van het onlangs omgewaaide beukje uit en omdat hij toch bezig was ook nog wat boomwortels op ons vaste pad langs de bosrand achter het huis. Ik hakte wat aanmaakhoutjes, hoewel er nog voorraad was. Bij zulk weer is elke aanleiding om buiten te zijn goed.

galopje

Tot slot Stracciatella en Cap in de roundpen. Als Stracciatella draaft, galoppeert Cap mee. No problem. Van Stracciatella heb ik twee jaar geleden goed leren longeren, en nu bleek dat zijzelf ook alles prima onthouden had. Stappen draven galopperen en halthouden met grote precisie, en ze laat zich ook keurig meenemen aan de hand zonder halster. De enige andere hier die dat goed onder de knie heeft is Jay, Harissa moet er weinig van hebben, die is sowieso geen liefhebber van te veel aanraken en knuffelen en dergelijke. Ze vindt dat maar hinderlijk. Ieder zijn of haar karakter, zo is ze nu eenmaal, geeft niets.

Ziezo, dat hebben we toch maar mooi allemaal gehad. Heden weer regen, de ganschen dag. Huis stofzuigen, boodschappendoen, havermoutkoekjes bakken. Tis altied wat.


Binge Watching Brumby Catching

Tja. Het regent, gisteren regende het en eergisteren regende het bijna de hele dag. Modder in het weiland en op de bospaden. De dagelijkse routine is mestruimen-voeren-pc-mestruimen-voeren-pc-koken-mestruimen-voeren-watergeven. Vrijdag werd die wel even onderbroken doordat de nieuwe dierenarts kwam voor de halfjaarlijkse rhinovaccinatie van ons drietal, en Sunshine voor buiten- en binnenactiviteiten (in de roundpen: wijken voor druk en precisiepositionering bij het openen van een hek; binnen: eten, en sleutelen aan de website).

En zaterdag kwam weer een andere dierenarts om Stracciatella en Cap te chippen, Olivier was de wacht aangezegd door de AFSCA. De dierenarts belde nog op of daar met een veulen van zes weken niet mee gewacht kon worden, het moet gebeuren binnen zes maanden, maar haar baas zei och, doe maar nu je daar toch bent. Dus hup. Stracciatella is onverstoorbaar, die bewoog niet eens één oor terwijl het toch een flinke naald is die in de nek gaat, maar Cap schrok zich een hoedje en viel omver. Een veulen van die leeftijd is soepel en ze stond meteen weer overeind. Het hoeft gelukkig maar een keer in hun leven.

Verder is hier heel weinig gaande met dat natte weer. Tijd voor wat binge watching. Netflix hebben we niet en geen behoefte aan ook, er is immers Clinton Anderson op YouTube. Van de 14 afleveringen van Training A Rescue Horse hebben we veel opgestoken, en nu is er Outback Adventure: don't try this at home, maar indrukwekkend. Wat een land. Als ik in Australië was gebleven, had me dat per jaar heel wat milimeters neerslag gescheeld.

clint

Vooruit, nu even een logje, het regent immers nog steeds en we zijn geen watjes maar met dit weer doet echt niemand wat buiten. Of toch wel? Klipperdeklop klipklop klip, daar galopperen de paarden naar het hek. Waar komen ze naar kijken? Het zijn Fred en Mélissa die gedag komen zeggen, met het nieuwe veulen dat al goed meeloopt aan een halstertouw, de ruiters dik ingepakt tegen de kou en de regen, de paarden nat. Nelson is zijn oog kwijt maar het is heel netjes geheeld, hij heeft geen zwart piratenlapje nodig. Oké. Daag jongens, fijne rit verder, wij gaan nog een stukje Outback Adventure kijken.

Morgen is er weer een dag.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR